Ανέκδοτα by the moon light

M

πλησίασε λίγο πιο κοντα
μοσοέκλεισε τα μάτια του κ μετα
εκανε μερικά βηματάκια πισω
χμ!
ενδιαφέρον
μισοέκλεισε πάλι λίγο τα μάτια
(ένας γκαλερίστας του είχε πει κάποτε
πως η κίνηση αυτή δείχνει ανθρωπο
με βαθια γνώση στην ζωγραφική
κάτι με τα χρώματα
την εστίαση
τέλος πάντως δε θυμάται ακριβώς
αλλά όπως και να χει της άρεσε
το παιχνίδι της αυθεντίας)

Νομίζω πως πρέπει να ασχοληθείς λίγο
πιο σοβαρά
με αυτό
το ίδιο κανάκεμα
αν ήταν τελικά
το είχε ακούσει πολλές φορές
σχεδόν με ότι καταπιάστηκε
σχεδόν
και σχεδόν την ίδια στιγμή το άφηνε

Η εμμονή της να εστιάζει στα αρνητικά της
κάθε κατάστασης ηταν το πραγματικό της ταλέντο

άρνηση
μιζέρια?
αρνηση!
ματαιότις?
Αρνηση

εδώ ο κόσμος χάνεται κ εσυ το παίζεις
γκόμενα
Είναι κάλο να έχεις ένα στόχο
και κάτι βαρύ
στο χέρι

45C υπο σκιά και λάστιχο..

Αυτοαναλώνομαι σε έναν εσωτερικό οριακό κύκλο
ο οποίος με αποτρέπει να πράξω
με κάνει να αισθάνομαι μισή
λίγη
Νομίζω ότι
ξέρω τι θέλω
να βγω από κει
ξέρω τι πρέπει για
να βγω από κει
ξέρω τι θέλω να κάνω
όταν βγω από εκεί
το πρόβλημα είναι πως τις στιγμές τις συνείδησης
που τα πράγματα αποκτούν μια διαυγέστερη υφή
και απογυμνώνονται οι εξαρτήσεις
όπου τα σκοινιά που σε κρατούν δέσμια γίνονται απτά
και άρα εύκολα στοχεύσιμα με το μικρό σου μαχαιράκι να τα κόψεις
μια χαρά μπορείς
τότε ξεπηδά ένα συναίσθημα υπερχείλισης της
καταπίεσης και όλων αυτών των μικρών υποχωρήσεων
που έχεις υποχρεωθεί να κάνεις όλα αυτά τα χρόνια
και ενώ τα ξέρεις
ένα προς ένα
ξεχειλίζει η οργή
που τελικά γίνεται αγανάκτηση
"θέλω βοήθεια"
ψιθυρίζει το κίτρινο σκουλήκι της δειλίας
που κουβαλάμε όλοι κρυμμένο σε έναν κόμπο
στο λαιμό
ένας συναισθηματικός γόρδιος δεσμός
μια αηδία σκέτη!
ΜΙΑ ΑΗΔΙΑ!
μετά βλέπεις γύρω ανθρώπους που τα καταφέρνουν
μάλλον
να κάνουν κάτι για τους εαυτούς τους
και για άλλους ανθρώπους με πραγματικά προβλήματα
όχι σαν τα δικά σου
προβλήματα πολυτελείας
και μετά σκέφτομαι πως με τόση σκληρή κριτική
εύκολα με ρίχνω πάλι στον οριακό μου κύκλο
εκεί που δεν υπάρχει διαφυγή μόνο θάνατος
θάνατος κάθε όμορφης στιγμής
που έχω δημιουργήσει
που έχω μοιραστεί
που έχω ερωτευτεί

μια αμηχανία διαχείρισης του παρόντος
μια αδιέξοδη εμπλοκή στο παρελθόν
μια βλαμμένη φαντασίωση για το μέλλον

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη
για όσα δείλιασα
για όσα δε σκέφτηκα
για την τεμπελιά μου βασικά

αλήθεια.

(θα μπορούσα να αντιπαραθέσω εκατομμύρια τόνους σκέψης
πόσο λατρεύω να διαβάζω όλα αυτά τα φοβερά μυαλά
καμύ καφκα σαρτρ
νιτσε σιμόνη βιαν
μπαροουζ σεργκει ρεμπο μπλά μπλά μπλά
καθώς και διάφορα θεατρικά
και άλλα πολιτικά
αλλά όπως λέει και ο αγγελάκας
αυτός ο τρύπας
"ήξερα κάποιον που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΛΛΕΣ
πολλές ιστορίες
μια από αυτές λέει πως ήτανε κάποιος
που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
εγώ ξέρω πολλές πολλές ιστορίες
μια από αυτές...)

due to manual mal function


i take thee
chance

ca fais de longue temps que n a pas parler

je te manque toujour

ne tengo mentir

yo tengo bailar

around us
fire
around
the
fire

we

the

fire

Περί χριστιανικής ηθικής

Τρόμος σκέψης
μια ισόβια καταδίκη
γυναικα να γεννάς
τον αντρα να τιμάς
όλοι προσκυνήστε
την τεράστια ψωλή
μια ζωή υποταγμένοι
στο παραμύθι της σιωπής
ψυχή σκάσε σώπα μην μιλάς
μάθε μονάχα σαν πονάς να μη ρωτάς
γιατί
πως και τι


Αυνάνα
εχεις μάθει να φυτεύεις
ιδιοκτησίες
κάθε φορά που η διαστροφή σου
φτύνει το φλεγματικό σπέρμα της
στη γη
το αιμα
και τα δάκρυα
φιλτραρισμένα απο βιολογικό
η μυστική σου νύμφη
ένα τέρας τοξικό
με ανάσα που θυμίζει εμμετό
μπουρζουά
και
οχετό
ανάξιε
σου
πλέκω υμνο
ιαμβικό
ανάθεμα ότι και να συμαίνει
αυτό
καλύτερα να σε έβλεπα νεκρό
όμως είμαι υποχρεωμένη να σε ανεκτώ
εσένα και το σόι σου
που λέει και ένα γνωμικό
αλλά εμένα το όνειρο μου είναι επανατατικό
και μπορεί και να μην ζήσω αρκετά για να το δώ.-





(τα παραπάνω αποτελούν για άγνωστω αιτία αδημοσίευτες αναρτήσεις.
εχουν αναρτηθεί με τη σειρά που γράφτηκαν, ενός διαστήματος 4-5μηνών)
εντζόυ

Freedom from boredom

Ας καλλιεργήσουμε πια αυτή την ικανότητα του χiούμορ...
η επαναστατική μετριοπάθεια του αυστηρά σοβαρά τα παίρνω όλα (τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) μικροαστού παλιάτσου, το σύστημα έχει τα νύχια του βαθιά στο υποκείμενο, οι θεσμοί φαντάζουν αναπόφευκτοι το χρήμα δε λέει να εξαϋλωθεί(ή πόσο καλυτερότερα μάλλον να εμφανίζεται με τη δύναμη της σκέψης).
Ας υψωθούμε πάνω από τις καταστάσεις να βρούμε την κωμικοτραγική τους πλευρά, έπειτα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και το ψέμα πετώντας και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων παρέα με την αντικειμενική οπτική και την κοινή λογική και μετά μέσα από μια διεστραμμένη αντίληψη της πραγματικότητας η ίδια η πραγματικότητα, η επιβεβλημένη, επιτέλους καταρρέει χαρίζοντας εκατομμύρια πραγματικότητες

ξανά και ξανά ,

ξανά και ξανά,

αέναα ,

όσο χρειάζεται στον καθένα

στην καθεμία,

σε όλους,

σε κανέναν,

τίποτα

ΜΗΔΕΝ

Ο μύθος του κοινωνικού συμβολαίου δηλαδή η θεωρητική αποδοχή ενός ανύπαρκτου μέσου ανθρώπου σε αρχές κανόνες θεσμούς προκειμένου την κοινωνική συνοχή προκειμένου την κοινωνία έχει προ πολλού καταρρεύσει
Το μόνο που έχει απομένει πια είναι η καταναγκαστική εργασία και ένας εσωτερικός διάχυτος πόλεμος, καθότι ορατή η μέχρι πρότινος αόρατη ανυπαρξία κοινών τόπων και νοημάτων αναμεταξύ του ατόμου, ο άνθρωπος, ο κανένας, ο όλοι , ο εγώ
μέσα από αυτά τα συντρίμμια του ατομοσυλλογικού ναυαγίου που ως άλλοι δον κιχώτες καταστρέψαμε ως άλλοι ροβινσώνες ξαναχτίζουμε ως άλλοι σίσιφοι αποδεχόμαστε το παράλογο και συνεχίζουμε
“συμπαθάτε τον, έγινε τόσο άθεος που χρειάστηκε να κατασκευάσει έναν καινούργιο Θεό για να πιστεύει”
Δίχως αρχή, μέση και τέλος
η αποτυχία έρχεται κάθε φορά που θεωρούμε το μέσο, το εργαλείο, σαν αυτοσκοπό...
όλα παλαιώνουν κάποτε
“παρακάτω” κ “παραπάνω” δεν υπάρχει στον κόσμο
είναι δημιούργημα της σκέψης και σαν τέτοιο η καθημερινότητα δύσκολα αλλάζει μέσω λογικών αλμάτων...

ΧΑΧΑΧΑ


“...και η άνοιξη μου χάρισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.”

Στο επόμενο τεύχος μη χάσετε: Τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ εργασία και άγρια χαρά

για τον κομμουνισμό
και την αναρχία.-

Ανάληψη ευθύνης

'Αστηνε κάτω σου λέω!!!

ο Ο οργ -ίσμός

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘηΜΑΤΙΣΜΟΥΣ
ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΑ-ΠΟΣΑ? ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
-ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ.

αΚΟΥΣ?
ΤΙ ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΟ ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΟ
ΚΑΘΩΣ ΞΕΚΟΙΛΙΑΖΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
ΓΟΥΑΟΥ
ΕΙΧΕ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ?

ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΜΙΑ ΦΡΙΚΗ
ΤΣΙΟΥ ΤΣΙΟΥ
TA AFTIA ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ

ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ BURBERRY

φωτιά στις γραβάτες

ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ
ΠΡΕΠΕΙ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΜΗ
ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ
ΜΑΖΙ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ

ΚΑΨΕ
ΣΠΑΣΕ
ΚΟΨΕ
ΡΑΨΕ
ΒΡΕΣ
ΔΕΣ
ΝΟΙΩΣΕ

ΛΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙ
ΛΕ-Ι-ΕΙ

epanastasis
ήτοι
ομαδικΛή εξεγερσή κατα της εξουσίας
~ΜΤΦ~
προσπαθεια ή/και επίτευξη

ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝΕ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΩΝ

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΒΟ

ΝΑΙ- ΝΙΑ ΝΙΑ ΝΙΑΑΑΑΑΑ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΚΟΠΕΥΣΗ

ΑΛΛΗΘΩΡΟς

ΣΕΧΤΑΡΙΣΜΟΣ

ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ

ΚΡΙΣΗ

ΚΑΠΙΤΑΛΗΣΤΡΙΚΗΣ

ΑΙΜΟΔΗΨΙΑς

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΖΗΤΩ

ΜΟΝΟ ΓΙΟΥΠΙ

ΓΕΙΑ!

ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΑΛΛΑ

difficile de faire la revolution tout seul...

Από την ημι-ζωή στο περιθώριο, στους δρόμους της φωτιάς.

«Αυτό το ίσως, αδερφέ,
είναι μεγάλο πράγμα»
λαϊκή θυμοσοφία

Είναι φοβερό, δεν ξέρω αν έχετε συναίσθηση της αηδίας και της σαπίλας που ζει και βασιλεύει μεταξύ μας, τουλάχιστον για τα τελευταία 20χρόνια, με κορύφωση τον κοινωνικό φασισμό και βαρβαρότητα, που βιώνουμε καθημερινά σήμερα όλοι.
Εσείς, οι νοικοκυραίοι, τα αφεντικά, οι φιλύσηχοι πολίτες, οι γείτονες μας,
οι πατεράδες μας, οι μανάδες μας, τα αδέρφια μας.
Η κοινωνία που σκοτώνει τα παιδιά της.
Ήμασταν μάρτυρες σαν νεώτεροι, εσείς έχετε ευθύνη, είστε οι ένοχοι δηλαδή.
Στέκομαι να γράψω για αυτές τις μέρες που ζούμε, τί ζω και τί θυμάμαι..
Θυμάμαι, τέλη 80 αρχές 90,
Έναν τύπο Αντρέα(έτσι τον αποκαλούσατε, λες και μοιραζόσασταν κοινό τραπεζικό λογαριασμό) να σας συστήνει την καινούργια του γκόμενα.
Και όσο αυτοί σας έκλεβαν και σας κορόιδευαν, να πέφτουν και κάτι επιδοτήσεις της Ε.Ο.Κ. ώστε να ξεπουλήσετε το ψωμί μας.
Οι αγρότες τη γή.
Οι ψαράδες τη θάλασσα.
Βιοτέχνες τα χέρια τους.
Θυμάμαι, στο νησί που μεγάλωσα, δεκάδες, κομμένα στη μέση, καΐκια ανθρώπων που ήταν η ζωή τους, το ψωμί τους. Για να βλέπουν σήμερα να τους κλέβουν οι τράπεζες τα σπίτια.
Για να φτιάξετε τη Μεγάλη Ελλάδα(?!)
Μπήκαν, δηλαδή, πολυεθνικές εταιρείες, (οι οποίες διοικούνται από τα γλοιώδη τσιράκια και τους πολιτικούς εξίσου γλοιώδεις και διεφθαρμένους) ώστε να γίνουν ΑΥΤΟΙ πιο πλούσιοι καταστρέφοντας το περιβάλλον μας, καίγοντας τα δάση μας, επιβάλλοντας ένα απαίσιο αστικό πρότυπο ζωής, να μας κάνουν ολοκληρωτικά σκλάβους μιας ανούσιας εργασίας, πολύχρωμα ζόμπι του lifestyle με γυάλινα μάτια, βυζιά και πέη…
Έπειτα, θυμάμαι, πώς εκμεταλλευόμενοι την διάλυση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού και των χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, που με το αίμα τους και των ιδρώτα τους, ζήσαμε την ένδοξη ολυμπιάδα του 2004.
Η ζωή κυλάει ανώδυνα.
Με συνεχόμενες περιόδους λιτότητας. Σφίγγετε το ζωνάρι τρέφοντας αφελής αυταπάτες κοινωνικής αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση που πλήττει την πραγματική οικονομία (=τις τσέπες μας) ενώ μας κλέβουν το ψωμί, και το γάλα του παιδιού μας με την απαράδεκτη ληστρική ακρίβεια Οι υπόλοιποι τζογάρετε, στο καφενείο, προσπαθώντας να βάλετε το χέρι στην τσέπη ο ένας του άλλου ανταλλάσοντας υποκριτικά χαμόγελα.
Και πιστοί πάντα στην «δημοκρατική μας αρχή του κοινοβουλευτισμού»,
ψηφίζετε ξανά και ξανά τους ίδιους αφέντες. Καθώς, πολλοί από σας παραμυθιάστηκαν με τις προεκλογικές υποσχέσεις διαφόρων τοπικών διεφθαρμένων μικροπολιτικών κομματόσκυλων για θεσούλες στο δημόσιο. Να βολευτεί το παιδί…
Όσο σύμβαιναν όλα αυτά, παράλληλα δηλαδή, έχουμε και την άνθιση της ιδιωτικής τελεόρασης. Κατορθώνοντας μέσα σε 20χρόνια, ουσιαστικά εθίζοντας μας σταδιακά στο ψέμα και στη διαφθορά των πάνω, να μας κάνει όλους να θεωρούμε αυτή την κατάσταση ως τη μοναδική αλήθεια για ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.
Ναι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι..
Οι μετανάστες όλοι δολοφόνοι.
Οι αναρχικοί είναι χούλιγκαν που σας καίνε τα τουτού.
Παράλληλα, με τη διάδοση γενικευμένης λασπολογίας, τρομοκρατίας και μίσους για διάφορες κοινωνικές ομάδες (το φαινόμενο λέγεται «ρατσισμός»), οι καπιταληστές πολυεθνικάριοι, αφεντικά των Μ.Μ.Ε, μας πνίγουν στις διαφημήσεις. Ενισχύουν έτσι τα μαγαζάκια τους επιβάλλοντας μας επιθυμίες για πολύχρωμα χαρτιά υγείας και φυσικά αγκαζέ το τραπεζικό ληστρικό σύστημα με διαφημίσεις για δάνεια.
Έχουμε λιτότητα(ας πνιγείτε στα σκατά όσο γλεντάμε τα λεφτά σας)
Υπάρχει λύση
Πάρε δάνειο!(για να αγοράσεις μερσέντες, να στην κάψει ο αναρχικός να βγάλουμε είδηση…)

Τι λες ρε μεγάλε?!

Δεν ξέρω κανένα προφήτη που να μπορεί να υποσχεθεί για το αύριο,
για την "πρόοδο" της φάσης. Για το αν αυτή η εξέγερση εξελιχθεί σε κοινωνική και έπειτα σαν παγκόσμιο ντόμινο να σαρώσει το παν-καπιταληστρικό σύστημα, αν θα ξημερώσει η μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα ήμαστε ελεύθεροι, ισότιμοι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια, χαμογελώντας με ειλικρίνεια,
δίνοντας τα χέρια, συμπράττοντας, συν-δημιουργώντας αυτοοργανωμένοι. Με τη ζωή μας στα χέρια μας. Χωρίς λεφτά, δόξα, όπλα και τη μιζέρια που σέρνουν…
Και αν ήξερα, θα τον έπαιρνα και αυτόν με τις πέτρες γιατί με την αύριο, θα ήταν ένας "στα'λεγάκιας" και θα απαιτούσε πλειοψηφική κατοχύρωση.
Αν ξέρω κάτι αυτές τις μέρες, είναι οτι είναι στα χέρια μας να δημιουργήσουμε, όπως και δημιουργούνται, όπως και έχουν δημιουργηθεί, σαν έτοιμοι από καιρό, ΕΤΟΙΜΟΙ από καιρό, πυρήνες αντίδρασης, αντί-πληροφόρησης, συν-διαμόρφωσης, καταλήψεις, λαϊκές συνελεύσεις..
Δομές μέσω των οποίων καταρχάς εμείς που συμμετέχουμε, κοιταζόμαστε στα μάτια, συμπράττουμε, μοιραζόμαστε την άγρια χαρά του δρόμου, της δημιουργίας, της αλληλεγγύης...
Δομές οργάνωσης από κάτω, είναι εφικτές και στο χέρι μας, λειτουργούν ήδη σε πολλές πόλεις και είναι αυτές που κάνουν όλους αυτούς τους καρεκλάτους, που μας ξεφτιλίζουν τόσα χρόνια ,καθημερινά, να βλέπουν εφιάλτες. Και όχι οι σπασμένες βιτρίνες και καλά. Εξάλλου όλες τους ασφαλισμένες είναι (αυτά είναι και οι μετοχές που αγοράζετε φυσικά οι μικροηλίθιοι για να ναι πάντα κερδισμένα τα αφεντικά) και μιλάμε για τράπεζες, πολυεθνικές, κρατικά κτήρια και εταιρείες. Σύμβολα και εργαλεία της εξουσίας και του κράτους.


Από αυτούς(εμάς) που βλέπουνε κάθε μέρα τα παιδικά τους όνειρα να αργοπεθαίνουν βιασμένα μέσα στη λάσπη του συμβιβασμού, της ρουτίνας, του βολέματος, της τάξης και ασφάλειας. Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ξεκοιλιασμένη στο βωμό του κέρδους και της επιβεβλημένης ιδιοκτησίας.
...εμείς που ζυμώνουμε και δεν εέχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο... (τάσος λειβαδείτης)
Τα φλογισμένα λόγια μας δεν είναι παραμύθι.

Για αυτούς που δεν ξέρουν, δεν έμαθαν, δεν τους είπαν ποτέ τίποτα πέρα της διδασκαλίας του συστήματος. Ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι κοινωνικής οργάνωσης από το αποτροπιαστικό υπάρχον φασισμό.
ΟΛΟΙ ΣΤO ΔΡΟΜΟ.
ΠΑΡΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ
ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΟΥ
ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΣΟΥ

Αόρατοι κουκουλοφόροι
για τον κομμουνισμό
και την αναρχία



Το έγκλημα δεν φυτρώνει από μόνο του, έχει πίσω του ένα ολόκληρο πολιτικοκοινωνικό
υπόβαθρο. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε έχοντες και μη έχοντες οδηγεί αυτόματα στην ανάγκη προστασίας των πρώτων (των εχόντων) από τους δεύτερους (τους μη) μέσω μιας νομοθεσίας, ενός δικαστή, μίας αστυνομίας, ενός κράτους.


ΆΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!





Διαδικτυακοί χώροι αντιπληροφόρησης:

Indymedia: http://athens.indymedia.org
Ανοιχτή συνέλευση Μυτιλήνης www.anixtilesvos2008.blogspot.com
Κατάληψη ΑΣΟΕΕ http://katalipsiasoee.blogspot.com/
Απελευθερωμένο δημαρχείο Αγίου Δημητρίου http://katadimadim.blogspot.com/
Παίρνουμε τη γειτονιά στα χέρια μας http://exarchia.pblogs.gr
Απελευθερωμένη εργατική ζώνη-κατάληψη ΓΣΕΕ http://gseefreezone.blogspot.com/

ΝΙΣΑΦΙ ΠΙΑ! ΜΠΟΥΡΛΟΤΟ ΚΑΙ ΦΩΤΙΑ!

Κατερίνας Γώγου

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας

Για το παρόν της καθημερινότητας

Δράση / Αντίδραση
Δράση / Αντίδραση
Δράση / Αντίδραση

EQUILLIBRIUM

Τις στιγμές που η οργή γίνεται απόγνωση.
Τις στιγμές που τα μάτια βουρκώνουν.
Τις στιγμές που ανθρωποι πεθαίνουν
απο την πείνα, τον πόλεμο, σε μια φυλακή.
Τις στιγμές που η ομορφιά καταστρέφεται.
Τις στιγμές που κάπου κάποιος γουργουρίζει
τρίβοντας ευχαριστημένος την κοιλιά του.
Τις στιγμές που η μοναξιά σκοτώνει την ψυχή.
Τις στιγμές που θα ήθελα να ήμουν δίπλα σου.
Τις στιγμές που γεννιέται η πρόκληση.

Είναι στιγμές που οπλίζω το χέρι.
Ειναι στιγμές που καταστρέφω ότι με καταστρέφει.
Είναι στιγμές που δημιουργώ με τους συντρόφους μου.

Ειναι και κάτι άλλες στιγμές, όμως,
που με βρίσκω στον πάτο ενό μπουκαλιού
που γελώ με τα χάλια μου/μας
που πάιζω και γελώ σαν παιδί

Όλες οι στιγμές που μας κερνάνε σκατά
χέζω λουλούδια.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

ΩΔΗ: ΣΤΗΝ ΠΟΥΤΑΝΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στο καστράκι της ψυχής σου
ζούμε σαν βαμπίρ
τρεφόμενοι από τοκετούς
ανέλπιδων ονείρων

Σημαία ξεβαμμένη από τα πολλά πλυσίματα
καθώς και σταμπωμένη απο
αίμα περίοδου
χύσια
και ύπουλες κάλτσες

Άκαμπτοι στο γυάλινο κλοιό σου
χειριζόμαστε την ζωή με ευχέρεια
τηλεχειρηστηρίου "electronic"
ακονίζοντας νύχια και δόντια με επιχρυσωμένες λίμες
ετοιμα να είναι για την επόμενη σφαγή

"ΕΓΩ"

"ΕΙΜΑΙ"

"ΕΧΩ"

"ΛΕΦΤΑ"

τι?!

"ΦΑΕ"

"ΓΑΜΑ"

"ΦΥΓΕ"

Πώς διάολο καταντήσαμε έτσι...

Υποκλιθείτε στο βασιλιά καρνάβαλο.
Απο κάθε του πόρο εκλύεται μαγευτικό, καθαρό μεθάνιο

Μανιφέστο

Ο επιτιδευμένος οτινανισμός της αν(τ)επηδήκτου μαθήσεως
οδηγεί στον extreme αντικομφορμιστικό κομφορμισμό του καπιταλιστή χίππι
αντιχάσκοντας εν μέσω μιας ακοινοτυπικής κοινοτυπίας σε κρίση υστερικού παροξισμού.
Οι παρωπίδες του ανοικτομυαλισμού μας κρύβουνε τον ηλιο!
ΥεαααΧ!
Καθώς η εγκεφαλική κυτταρίδα πλησιάζει στο τελευταίο πρό του απονενοημένου διαβήματος οι συναρτημένες ασυναρτησίες κατακλύζουν την ήδη εξαρτημένη απο ουσίες και οινοπνεύματα ανώμαλη υπαρξη μας...
χχχχχχχχχχχχχχχχχχχΦτου μας!