"Οι δονητές γιατρεύουν την ιστορία"

Η αυτόματη γραφή είναι ένα πολύ ύπουλο συγγραφικό τέχνημα. Δεν διαφωνώ εντελώς, αν και προφανώς τη χρησιμοποιώ κατά κόρον ειδικά στις αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, κυρίως λόγω ευκολίας.

Το καλλιτεχνικό κίνημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, ντανταϊστές, υπέρ κι υπό ρεαλιστές,την εισήγαγε και τη χρησιμοποίησε ως μέσο φιλοσοφίας και ψυχολογίας για την αποδόμηση δοσμένων εννοιών που λειτουργούσαν ανεπεξέργαστες υπέρ της τυφλής υποταγής σε συγκεκριμένες διανοητικές νόρμες. Ή αλλιώς, ο ανεστραμμένος γραπτός λόγος ως μέσο εναντίωσης στην υποχρεωτική, υποτακτική γραφειοκρατία των απολυταρχικών και αντιδραστικών τάσεων, όπως αυτές εκφράστηκαν μέσα από τον φασισμό, τον σταλινισμό, τον ναζισμό και λοιπά εθνικό-σοσιαλιστικά εξαμβλώμάτα.

Το δημοφιλέστατα αναμασώμενο επιχείρημα της οικονομική κρίσης δημιουργεί και αυξάνει, και τότε όπως και τώρα, την ανασφάλεια στις τάξεις των αταξικά σκεπτόμενων καταναλωτών ανθρώπων, το-γάλα-του-παιδιού-και-το-αίμα-του-αυτού-που-έρχεται-να-μας-πάρειν-τις-δουλειές.

Η κτητικότητα όπως εκφράζεται στα μέσα ανά-παραγωγής (ζευγάρι, εργοστάσιο) κατορθώνει μέχρι στιγμής σε σπάνιες περιπτώσεις να ξεπεράσει την δουλική σχέση αφεντικού-υπαλλήλου, προκαλώντας τουλάχιστον απορία στους σχιζοφρενώς σκεπτόμενους. Για κάποιο λόγο η Αυτοδιαχείρηση και η Αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας ακούγεται σαν κάτι αδιανόητο. Ρεβιζιονισμό θα ουρλιάξουν με μανία άνθρωποι που χρωστούν την ύπαρξη τους στην βιομηχανική επανάσταση...

"Θα πρέπει να θεωρούμε εαυτούς ως ρομπότ?" καθώς μου έλεγε σε κάποια δύσκολη φάση της μια συντρόφισσα, επιθυμώντας διακαώς.

Το Ζω να σημαίνει επιθυμώ....

Τα δάκτυλα μου να χορεύουν ταχύτερα και πιο σωστά απάνω στην ταστιέρα, οι λέξεις και τα χρώματα να ταξιδεύουν κρυστάλινα ανάμεσα μας.

Εκτός Ευρoζώνης τώρα
(α ρε χαρές η παπαρήγα!!!)

Ανέκδοτα by the moon light

M

πλησίασε λίγο πιο κοντα
μοσοέκλεισε τα μάτια του κ μετα
εκανε μερικά βηματάκια πισω
χμ!
ενδιαφέρον
μισοέκλεισε πάλι λίγο τα μάτια
(ένας γκαλερίστας του είχε πει κάποτε
πως η κίνηση αυτή δείχνει ανθρωπο
με βαθια γνώση στην ζωγραφική
κάτι με τα χρώματα
την εστίαση
τέλος πάντως δε θυμάται ακριβώς
αλλά όπως και να χει της άρεσε
το παιχνίδι της αυθεντίας)

Νομίζω πως πρέπει να ασχοληθείς λίγο
πιο σοβαρά
με αυτό
το ίδιο κανάκεμα
αν ήταν τελικά
το είχε ακούσει πολλές φορές
σχεδόν με ότι καταπιάστηκε
σχεδόν
και σχεδόν την ίδια στιγμή το άφηνε

Η εμμονή της να εστιάζει στα αρνητικά της
κάθε κατάστασης ηταν το πραγματικό της ταλέντο

άρνηση
μιζέρια?
αρνηση!
ματαιότις?
Αρνηση

εδώ ο κόσμος χάνεται κ εσυ το παίζεις
γκόμενα
Είναι κάλο να έχεις ένα στόχο
και κάτι βαρύ
στο χέρι

45C υπο σκιά και λάστιχο..

Αυτοαναλώνομαι σε έναν εσωτερικό οριακό κύκλο
ο οποίος με αποτρέπει να πράξω
με κάνει να αισθάνομαι μισή
λίγη
Νομίζω ότι
ξέρω τι θέλω
να βγω από κει
ξέρω τι πρέπει για
να βγω από κει
ξέρω τι θέλω να κάνω
όταν βγω από εκεί
το πρόβλημα είναι πως τις στιγμές τις συνείδησης
που τα πράγματα αποκτούν μια διαυγέστερη υφή
και απογυμνώνονται οι εξαρτήσεις
όπου τα σκοινιά που σε κρατούν δέσμια γίνονται απτά
και άρα εύκολα στοχεύσιμα με το μικρό σου μαχαιράκι να τα κόψεις
μια χαρά μπορείς
τότε ξεπηδά ένα συναίσθημα υπερχείλισης της
καταπίεσης και όλων αυτών των μικρών υποχωρήσεων
που έχεις υποχρεωθεί να κάνεις όλα αυτά τα χρόνια
και ενώ τα ξέρεις
ένα προς ένα
ξεχειλίζει η οργή
που τελικά γίνεται αγανάκτηση
"θέλω βοήθεια"
ψιθυρίζει το κίτρινο σκουλήκι της δειλίας
που κουβαλάμε όλοι κρυμμένο σε έναν κόμπο
στο λαιμό
ένας συναισθηματικός γόρδιος δεσμός
μια αηδία σκέτη!
ΜΙΑ ΑΗΔΙΑ!
μετά βλέπεις γύρω ανθρώπους που τα καταφέρνουν
μάλλον
να κάνουν κάτι για τους εαυτούς τους
και για άλλους ανθρώπους με πραγματικά προβλήματα
όχι σαν τα δικά σου
προβλήματα πολυτελείας
και μετά σκέφτομαι πως με τόση σκληρή κριτική
εύκολα με ρίχνω πάλι στον οριακό μου κύκλο
εκεί που δεν υπάρχει διαφυγή μόνο θάνατος
θάνατος κάθε όμορφης στιγμής
που έχω δημιουργήσει
που έχω μοιραστεί
που έχω ερωτευτεί

μια αμηχανία διαχείρισης του παρόντος
μια αδιέξοδη εμπλοκή στο παρελθόν
μια βλαμμένη φαντασίωση για το μέλλον

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη
για όσα δείλιασα
για όσα δε σκέφτηκα
για την τεμπελιά μου βασικά

αλήθεια.

(θα μπορούσα να αντιπαραθέσω εκατομμύρια τόνους σκέψης
πόσο λατρεύω να διαβάζω όλα αυτά τα φοβερά μυαλά
καμύ καφκα σαρτρ
νιτσε σιμόνη βιαν
μπαροουζ σεργκει ρεμπο μπλά μπλά μπλά
καθώς και διάφορα θεατρικά
και άλλα πολιτικά
αλλά όπως λέει και ο αγγελάκας
αυτός ο τρύπας
"ήξερα κάποιον που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΛΛΕΣ
πολλές ιστορίες
μια από αυτές λέει πως ήτανε κάποιος
που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
εγώ ξέρω πολλές πολλές ιστορίες
μια από αυτές...)

due to manual mal function


i take thee
chance

ca fais de longue temps que n a pas parler

je te manque toujour

ne tengo mentir

yo tengo bailar

around us
fire
around
the
fire

we

the

fire

Περί χριστιανικής ηθικής

Τρόμος σκέψης
μια ισόβια καταδίκη
γυναικα να γεννάς
τον αντρα να τιμάς
όλοι προσκυνήστε
την τεράστια ψωλή
μια ζωή υποταγμένοι
στο παραμύθι της σιωπής
ψυχή σκάσε σώπα μην μιλάς
μάθε μονάχα σαν πονάς να μη ρωτάς
γιατί
πως και τι


Αυνάνα
εχεις μάθει να φυτεύεις
ιδιοκτησίες
κάθε φορά που η διαστροφή σου
φτύνει το φλεγματικό σπέρμα της
στη γη
το αιμα
και τα δάκρυα
φιλτραρισμένα απο βιολογικό
η μυστική σου νύμφη
ένα τέρας τοξικό
με ανάσα που θυμίζει εμμετό
μπουρζουά
και
οχετό
ανάξιε
σου
πλέκω υμνο
ιαμβικό
ανάθεμα ότι και να συμαίνει
αυτό
καλύτερα να σε έβλεπα νεκρό
όμως είμαι υποχρεωμένη να σε ανεκτώ
εσένα και το σόι σου
που λέει και ένα γνωμικό
αλλά εμένα το όνειρο μου είναι επανατατικό
και μπορεί και να μην ζήσω αρκετά για να το δώ.-





(τα παραπάνω αποτελούν για άγνωστω αιτία αδημοσίευτες αναρτήσεις.
εχουν αναρτηθεί με τη σειρά που γράφτηκαν, ενός διαστήματος 4-5μηνών)
εντζόυ

“Ο λόγος είναι η σκιά της πράξης...”*

Μίλησα?
Σιώπησα?
Είπα αυτά που ήθελα?
Δεν ήμουν σαφής?
Παρασύρθηκα και είπα μονάχα αυτά που ήθελες να ακούσεις?
Αυτά που ήθελα εγώ να ακούσεις?
Είμαι ένας ψεύτης κοινός?
Δεν έδωσα ευκαιρίες?
Με ενδιαφέρουν μονάχα οι δικές μου ανάγκες?
δεν δείχνω την αγάπη μου?
Σε κρίνω?
Σε βάζω σε κουτιά?
Σε τετράγωνα?
Σε κύβους?
Σε ρόμβους?
Σε σπείρες?
.
.
.
Ένα κορίτσι η ζωή, άλλο ένα η επανάσταση και ο έρωτας ένα μπάσταρδο ερμαφρόδιτo

*Δημόκριτος

Freedom from boredom

Ας καλλιεργήσουμε πια αυτή την ικανότητα του χiούμορ...
η επαναστατική μετριοπάθεια του αυστηρά σοβαρά τα παίρνω όλα (τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) μικροαστού παλιάτσου, το σύστημα έχει τα νύχια του βαθιά στο υποκείμενο, οι θεσμοί φαντάζουν αναπόφευκτοι το χρήμα δε λέει να εξαϋλωθεί(ή πόσο καλυτερότερα μάλλον να εμφανίζεται με τη δύναμη της σκέψης).
Ας υψωθούμε πάνω από τις καταστάσεις να βρούμε την κωμικοτραγική τους πλευρά, έπειτα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και το ψέμα πετώντας και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων παρέα με την αντικειμενική οπτική και την κοινή λογική και μετά μέσα από μια διεστραμμένη αντίληψη της πραγματικότητας η ίδια η πραγματικότητα, η επιβεβλημένη, επιτέλους καταρρέει χαρίζοντας εκατομμύρια πραγματικότητες

ξανά και ξανά ,

ξανά και ξανά,

αέναα ,

όσο χρειάζεται στον καθένα

στην καθεμία,

σε όλους,

σε κανέναν,

τίποτα

ΜΗΔΕΝ

Ο μύθος του κοινωνικού συμβολαίου δηλαδή η θεωρητική αποδοχή ενός ανύπαρκτου μέσου ανθρώπου σε αρχές κανόνες θεσμούς προκειμένου την κοινωνική συνοχή προκειμένου την κοινωνία έχει προ πολλού καταρρεύσει
Το μόνο που έχει απομένει πια είναι η καταναγκαστική εργασία και ένας εσωτερικός διάχυτος πόλεμος, καθότι ορατή η μέχρι πρότινος αόρατη ανυπαρξία κοινών τόπων και νοημάτων αναμεταξύ του ατόμου, ο άνθρωπος, ο κανένας, ο όλοι , ο εγώ
μέσα από αυτά τα συντρίμμια του ατομοσυλλογικού ναυαγίου που ως άλλοι δον κιχώτες καταστρέψαμε ως άλλοι ροβινσώνες ξαναχτίζουμε ως άλλοι σίσιφοι αποδεχόμαστε το παράλογο και συνεχίζουμε
“συμπαθάτε τον, έγινε τόσο άθεος που χρειάστηκε να κατασκευάσει έναν καινούργιο Θεό για να πιστεύει”
Δίχως αρχή, μέση και τέλος
η αποτυχία έρχεται κάθε φορά που θεωρούμε το μέσο, το εργαλείο, σαν αυτοσκοπό...
όλα παλαιώνουν κάποτε
“παρακάτω” κ “παραπάνω” δεν υπάρχει στον κόσμο
είναι δημιούργημα της σκέψης και σαν τέτοιο η καθημερινότητα δύσκολα αλλάζει μέσω λογικών αλμάτων...

ΧΑΧΑΧΑ


“...και η άνοιξη μου χάρισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.”

Στο επόμενο τεύχος μη χάσετε: Τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ εργασία και άγρια χαρά

για τον κομμουνισμό
και την αναρχία.-

Μέση.μεράκι ελάσσονα

να τη χέσω την πολιτική οξυδέρκεια
σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις σε έναν άνθρωπο
από αλλού και μακρυά
και πραγματικά τι νόημα έχει
"αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο θα ήταν παράνομες"
με μουτζουρωμένα χέρια
μεθυσμένες κουβέντες για επανάσταση ή/κ ρεφορμισμό
και την εξελικτική μωρία του ανθρώπινου κτήνους
και η έρημος να κυριαρχεί
σαν πυρακτωμένο σίδερο σε υγρά μάτια
σαν πως ένα χέρι μπήκε κ τράβηξε τα χρώματα της ψυχής
όμοια με την καταστροφή ανδροειδών σε ομώνυμη ταινία
αυτή που ο σαμάν χώνει το χέρι του στο στέρνο ξεσκίζοντας
τραβώντας με μανία
τα ηλεκτροφόρα καλώδια
σαν ένα φίλο που είδα χθες μπανταρισμένο
και τι μου λέει
¨χεχε!Δάγκωσα το αφτί μου"

Μέρα όμορφη (μόνο αυτό)

Άντε καλό μου, παραπονεμένο, σου έβαλα και το σιέλ, της ανοιξης το φωτεινό, να μην παραπονιέσαι τώρα που θα σφίξουν και οι ζέστες, ότι σκάς μες τη μαυρίλα.
Τί να πω, όλο σιωπηλή μένω να κοιτάζω...
Βλέπεις, έχω μάλλον μια αντίληψη διαφορετική για το πως θα έπρεπε να γίνονταν οι πράξεις, μια καταπληκτική, θα έλεγε κανείς δικαιολογία απραξίας. Έλα μου ντε όμως που παρόλο το πολιτικό μου φλέρτ, ποτές μου δεν κατάφερα αυτή τη συνειδητή μου άρνηση σκληρή ιδεολογία...
Ηλιόλουστη αυτοκριτική.
Διάβασμα!
Μικρέ γλυκέ μου σεργκέι, ερχόμαστε!




(με νύχια κ με δόντια
κρεμάμενοι
εκ των μαστών
της επερχόμενης
επανάστάσεως
προσπαθώντας
να διατηρήσσουμε
το μακάβριο ταύτο χάμωγέλω
της αισιοδοξίας
των απαισιόδοξων
εραστών
ανέραστων ελπίδων
η πρώτη σφαίρα
στα παιδικά στήθη
του καπιταλιστικού
γόνου
sauvez les enfants
-σώστε τα παιδιά)

Πολίτικαλ κορέκτ - κορέκτ- ισμός

Ξεκινάω πάντα κουτουλώντας σε τοίχο,
απο συνήθεια?
Να ξεκινήσω απο τα δάκρυα στα μάτια,
μετά απο τη δουλειά?
Να ξεκινήσω απο την αποστειρωμένη διαδικασία
του ακαδημαικού εργαστηρίου?
Να ξεκινήσω απο τα σκατά που κουβαλάει ο κάθε
μαλάκας/-σμένη στο κεφάλι του μα,τον/του/τα/της?

ψψψψψψτ!

όχι μιζέριες!

Είπαμε,

καταραμένε μακιαβελλιστή

ακόμα και αν ο θάνατος είναι μια απόλυτη μορφή ύπαρξης

τα σκουλήκια που σε τρώνε είναι ΖΩΝΤΑΝΑ!

και μάλιστα φτιαγμένα για τη μεγάλη ζωή...

ο Ο οργ -ίσμός

ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΠΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΙΣΘηΜΑΤΙΣΜΟΥΣ
ΕΧΟΥΜΕ ΤΟΣΑ-ΠΟΣΑ? ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
-ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ.

αΚΟΥΣ?
ΤΙ ΜΕΛΩΔΙΑ ΤΟ ΑΛΥΣΟΠΡΙΟΝΟ
ΚΑΘΩΣ ΞΕΚΟΙΛΙΑΖΕΙ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
ΓΟΥΑΟΥ
ΕΙΧΕ ΔΕΝΤΡΑ ΣΤΗΝ ΚΥΨΕΛΗ?

ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ ΜΙΑ ΦΡΙΚΗ
ΤΣΙΟΥ ΤΣΙΟΥ
TA AFTIA ΜΑΣ ΠΗΡΑΝ

ΣΤΑΧΤΗ ΚΑΙ BURBERRY

φωτιά στις γραβάτες

ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙ Ο ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ
Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΕΠΕΙ
ΠΡΕΠΕΙ

ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΜΗ
ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ
ΜΑΖΙ
ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ

ΚΑΨΕ
ΣΠΑΣΕ
ΚΟΨΕ
ΡΑΨΕ
ΒΡΕΣ
ΔΕΣ
ΝΟΙΩΣΕ

ΛΕΙΕΙΕΙΕΙΕΙ
ΛΕ-Ι-ΕΙ

epanastasis
ήτοι
ομαδικΛή εξεγερσή κατα της εξουσίας
~ΜΤΦ~
προσπαθεια ή/και επίτευξη

ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΛΛΑΓΗΣ ΤΩΝΕ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΩΝ

ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΒΟ

ΝΑΙ- ΝΙΑ ΝΙΑ ΝΙΑΑΑΑΑΑ

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΣΚΟΠΕΥΣΗ

ΑΛΛΗΘΩΡΟς

ΣΕΧΤΑΡΙΣΜΟΣ

ΜΕ ΠΙΑΝΕΙ

ΚΡΙΣΗ

ΚΑΠΙΤΑΛΗΣΤΡΙΚΗΣ

ΑΙΜΟΔΗΨΙΑς

ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΖΗΤΩ

ΜΟΝΟ ΓΙΟΥΠΙ

ΓΕΙΑ!

ΓΑΜΩ ΤΙΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ

ΑΛΛΑ

difficile de faire la revolution tout seul...

Κάφροι αρμοί - οπλισμένο σκυρόδεμα

'Ολα θα τα κάνουμε μωρό μου
και ας έχουμε πόλεμο

μωρό μου

θα σε ξυπνήσω το πρωι
θα κάνουμε έρωτα μωρό μου
θα πιούμε τον καφέ μας

και μετά

θα πάμε να πολεμήσουμε

και μετά θα πάμε...

όλα θα τα κάνουμε μωρό μου
μην φοβάσαι
όλα

θα σε ξυπνήσω το πρωί
.
θα πάμε στη δουλειά μας

έχουμε πόλεμο μωρό μου
έχουμε πόλεμο

και τα μάτια μου με τσούζουν
και τα αφτάκια μου ματώνουν

έχουμε πόλεμο μωρό μου

και όμως
όλα θα τα κάνουμε!

θα σε ξυπνήσω το πρωί
θα κάνουμε έρωτα...





πρώτα λέω όμως
να καταργήσουμε το στρατό



μωρό μου?



ΕΧΟΥΜΕ ΠΟΛΕΜΟ!!!!!!

Πετώντας βότσαλα - Ενα κολάζ σκέψεων

Φημολογείται
μάλλον
πως πρόκειται περι
πράξης
αυτιστικής
-το να πετά κανείς βότσαλα.

Έτσι μου είπε κάποιος
φίλος
κάπου
κάποτε
ηταν καλοκαίρι
πάντως.

Πρόκειται
μάλλον
περί πράξης
επιθετικής
-το να πετά κανείς βόλτσαλα.

Έτσι μου έιπε κάποιος
φίλος
κάπου
κάποτε
ηταν χειμώνας
τότε.

Ό αυτισμός στην τέχνη
εντοπίζεται
κατα την στιγμή οπού
ο καλλιτέχνης
συγχέει στο έργο του
το εγώ
με το εσύ.

Έτσι μου είπε κάποιος
φίλος
κάπου
κάποτε
ήταν φθινόπωρο.

"Εσείς οι επαναστάτες...
είστε σκλάβοι των κοινωνικών συμβάσεων,
όσο κ αν θεωρείστε απειλή γι αυτές-
είστε σκλάβοι τους
όσο και η ίδια η αστυνομία που έχει
ως έργο της να
τις υπερασπίζεται.
Είναι επόμενο, αφού θέλετε να
τις ανατρέψετε."

Έτσι μου έγραψε σ'ενα χαρτί
ένας φίλος
κάπου
κάποτε
μιαν άνοιξη.

Ο πολιτισμός έγκειται στην κυριαρχία
επί των ορμών
η θεά εστία ήταν γυναίκα
καθώς οι άντρες
-που κατουράνε όρθιοι-
έσβηναν
τη φωτιά.

Έτσι μου είπε κάποιος
φίλος
κάπου
κάποτε
ένα βράδυ.
.
.
.

ΕΠΙΘΥΜΙΑ

ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΙΣΙΤΗ ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ
ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΣ
ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ
ΜΙΑ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΑΝΑΓΚΗ
ΕΠΑΦΗΣ
ΣΑΡΚΙΚΗΣ
ΚΑΙ
ODEO VISUAL..
ΛΑΙΚΑ, ΣΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ

ΠΑΘΟΣ
?

ΣΚΑΤΑ
.
.
.
ΑΓΑΠΗ
.
ΛΑΒ ΙΖ ΟΛ ΓΙΟΥ ΝΙΝΤ

ΣΕ ΠΡΟΣΜΕΝΩ