Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα όρεξη να χεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα όρεξη να χεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Φεβρουαρίου 06, 2010

Φασισμός/Αντιφασισμός

Η περίπτωση της Πορτογαλίας

...η Πορτογαλία αποτελεί έναν άλυτο γρίφο μόνο για εκείνους (που είναι και οι περισσότεροι) οι οποίοι αγνοούν τί είναι μια επανάσταση. Ακόμη και οι ειλικρινείς άλλα συγχυσμένοι επαναστάτες, στέκονται αμήχανοι μπροστά στην κατάρρευση ενός κινήματος που τόσο σπουδαίο τους είχε φανεί λίγους μήνες νωρίτερα.
Αυτή η έλλειψη κατανόησης οφείλεται σε μια σύγχυση.
Η Πορτογαλία απεικονίζει τι είναι ικανό να κάνει το προλεταριάτο, δείχνοντας για μια ακόμη φορά πως το κεφάλαιο πρέπει να το πάρει σοβαρά υπ' όψιν. Η προλεταριακή δράση μπορεί να μην είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, όμως, στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο, συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της εξέλιξης κάθε σύγχρονης καπιταλιστικής χώρας.
Εν πάση περιπτώσει, αυτή η έκρηξη στο ιστορικό προσκήνιο δεν είναι αυτομάτως συνώνυμη της επαναστατικής περιόδου. Η θεωρητική ανάμειξη αυτών των δυο σημαίνει το να συγχέεις την επανάσταση με το αντίθετο της. Το να μιλά κανείς για “Πορτογαλική επανάσταση”, είναι σαν να συγχέει την επανάσταση με την αναδιοργάνωση του κεφαλαίου.
Όσο το προλεταριάτο παραμένει εντός των οικονομικών και πολιτικών ορίων του καπιταλισμού, όχι μόνο η βάση της κοινωνίας παραμένει αναλλοίωτη, άλλα ακόμη και οι μεταρρυθμίσεις που έχουν επιτευχθεί (πολιτικές ελευθερίες και οικονομικά αιτήματα), είναι μοιραίο να έχουν μια εφήμερη ύπαρξη. Οτιδήποτε παραχωρεί το κεφάλαιο υπό την πίεση της εργατικής τάξης, μπορεί να το πάρει πίσω, εν όλο η εν μέρη, μόλις η πίεση χαλαρώσει: όποιο κίνημα αρκείται να ασκεί πιέσεις στον καπιταλισμό, υπογράφει την καταδίκη του. Όσο οι προλετάριοι δρουν κατ' αυτόν τον τρόπο, απλώς χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο.
Η πορτογαλική δικτατορία είχε πάψει να είναι η κατάλληλη μορφή για την ανάπτυξη του εθνικού κεφαλαίου, όπως αποδεικνύει η ανικανότητα της να επιλύσει το αποικιακό ζήτημα. Αντί να πλουτίζουν την μητρόπολη, οι αποικίες την αποσταθεροποίησαν.
Ευτυχώς, έτοιμος να πολεμήσει τον “φασισμό” ήταν...ο στρατός. Όντας η μόνη οργανωμένη δύναμη της χώρας, μόνο ο στρατός μπορούσε να επιφέρει αλλαγές- όσο για την επιτυχή πραγματοποίησή τους,αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ενεργώντας κατά συνήθεια, τυφλωμένες από τον ρόλο και τις αξιώσεις τους για εξουσία εντός των πλαισίων του κεφαλαίου, η Αριστερά και η άκρα Αριστερά ανακάλυψαν μια εντυπωσιακή ανατροπή στο στρατό. Ενώ στο παρελθόν δεν θεωρούσαν τους αξιωματικούς παρά αποικιοκράτες βασανιστές, τώρα ανακάλυψαν έναν Λαϊκό Στρατό. Με την βοήθεια της κοινωνιολογίας, έδειξαν την λαϊκή προέλευση και τις βλέψεις των στρατιωτικών ηγετών οι οποίες υποτίθεται ότι θα τους έκαναν να κλίνουν προς το σοσιαλισμό. Εκείνο που έμενε ήταν να καλλιεργήσουν τις καλές προθέσεις αυτών των αξιωματικών, οι οποίοι, όπως μας έλεγαν, το μόνο που ζητούσαν ήταν να φωτιστούν από τους “μαρξιστές”.
Ολόκληρος ο κόσμος, από το P.S. (σοσιαλιστικό κόμμα) έως τους πλέον ακραίους αριστερούς συνωμοτούσε για να αποκρύψει το απλό γεγονός ότι το καπιταλιστικό Κράτος δεν είχε εξαφανιστεί και ότι ο στρατός παρέμενε το βασικό όργανο του.
Επειδή λοιπόν κάποιες ρωγμές στον κρατικό μηχανισμό προσέφεραν τη δυνατότητα πρόσβασης στους αγωνιστές της εργατικής τάξης, μας έλεγαν ότι το Κράτος έχει αλλάξει λειτουργία.
Επειδή χρησιμοποιούσε μια λαϊκίστικη γλώσσα, θεωρούσαν πως ο στρατός ήταν με το μέρος των εργατών .
Επειδή επικρατούσε μια σχετική ελευθερία του λόγου, έκριναν ότι η “εργατική δημοκρατία” (το θεμέλιο του σοσιαλισμού, όπως όλοι γνωρίζουν) είχε εδραιωθεί γερά. Οπωσδήποτε υπήρξε μια σειρά προειδοποιητικών σημάτων και αλλαγών, όσον αφορά την εξουσία, με τα οποία το Κράτος φανέρωνε τον παλιό εαυτό του.
Για ακόμη μια φορά, η Αριστερά και η άκρα Αριστερά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν απαραίτητο να ασκήσουν ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις στο Κράτος, χωρίς όμως να του επιτεθούν, φοβούμενες μήπως πέσει στα χέρια της “Δεξιάς”. Εν τούτοις, πραγματοποίησαν ακριβώς το πρόγραμμα της Δεξιάς, προσθέτοντας όμως κάτι για το οποίο η Δεξιά είναι γενικώς ανίκανη : την ενσωμάτωση των μαζών.
Το άνοιγμα του Κράτους σε επιρροές της “Αριστεράς” σημαίνει μάλλον την ενίσχυση του παρά το μαρασμό του. Η Αριστερά έθεσε την λαϊκή ιδεολογία και τον ενθουσιασμό των εργατών στην υπηρεσία ανοικοδόμησης του Πορτογαλικού εθνικού καπιταλισμού.
Η συμμαχία ανάμεσα στην Αριστερά και το στρατό ήταν επισφαλής. Η Αριστερά προσέφερε τις μάζες, ο στρατός τη σταθερότητα την οποία εγγυάτο η απειλή των όπλων του. Ήταν απαραίτητο΄
το P.C.P και το P.S.P (κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό κόμμα αντίστοιχα) να ελέγχουν τις μάζες προσεκτικά. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να παραχωρήσουν υλικά πλεονεκτήματα, κάτι πολύ επικίνδυνο για έναν αδύναμο καπιταλισμό- εξού και οι αντιφάσεις και οι διαδοχικές πολιτικές αναδιευθετήσεις. Οι “εργατικές” οργανώσεις είναι ικανές να εξουσιάζουν τους εργάτες, όχι όμως και να προσφέρουν στο κεφάλαιο τα κέρδη που απαιτεί. Επομένως, ήταν αναγκαίο να επιλύσουν την αντίφαση και να επαναφέρουν την πειθαρχία. Η υποτιθέμενη επανάσταση είχε χρησιμεύσει στο να εκτονώσει τους πλέον αδιάλλακτους, να αποθαρρύνει τους άλλους και να απομονώσει -στην πραγματικότητα να καταστείλει- τους επαναστάτες. Εν συνεχεία το Κράτος επενέβη ωμά, δείχνοντας πειστικά ότι ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί. Εκείνοι που επιχείρησαν να κατακτήσουν το κράτος εκ των έσω, το μόνο που πέτυχαν ήταν να το διατηρήσουν την κρίσιμη στιγμή. Ένα επαναστατικό κίνημα δεν είναι εφικτό στην Πορτογαλία, αλλά εξαρτάται από ένα ευρύτερο πλαίσιο και, πάντως, θα είναι εφικτό μόνο επί διαφορετικών βάσεων από εκείνες του καπιταλιστικό-δημοκρατικού κινήματος του Απριλίου του 1974.
Ο αγώνας των εργατών, ακόμη και με ρεφορμιστικούς στόχους, δημιουργεί προβλήματα στο κεφάλαιο, και επιπλέον, αποτελεί την αναγκαία εμπειρία προκειμένου να προετοιμαστεί το προλεταριάτο για την επανάσταση. Ο αγώνας προετοιμάζει το μέλλον : όμως αυτή η προετοιμασία μπορεί να οδηγήσει σε δυο κατευθύνσεις -τίποτε δεν είναι αυτόματο- μπορεί με την ίδια ευκολία να καταπνίξει ή να ενισχύσει το Κομμουνιστικό κίνημα. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν αρκεί να υπερτονίζουμε την “αυτονομία” της εργατικής δράσης. Η αυτονομία δεν είναι μια αρχή περισσότερο επαναστατική απ' ότι ο “σχεδιασμός” από μια μειοψηφία. Η επανάσταση δεν υπερτονίζει περισσότερο την δημοκρατία από τη δικτατορία.
Οι προλετάριοι μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο του αγώνα, μόνο εφαρμόζοντας συγκεκριμένα μέτρα. Εάν περιοριστούν στην ρεφορμιστική δράση, αργά η γρήγορα ο αγώνας θα ξεφύγει από τον έλεγχο τους και θα αναληφθεί από ένα εξειδικευμένο όργανο συνδικαλιστικού τύπου, το οποίο μπορεί να αυτοαποκλιθεί συνδικάτο ή “επιτροπή βάσης”. Η αυτονομία δεν είναι μια επαναστατική αρετή καθεαυτή. Κάθε μορφή οργάνωσης εξαρτάται από το περιεχόμενο του σκοπού για τον οποίο δημιουργήθηκε. Η έμφαση δεν μπορεί να δοθεί στην αυτενέργεια των εργατών, αλλά στην Κομμουνιστική προοπτική, της οποίας μόνο η πραγμάτωση βοηθά ουσιαστικά στο να μην περιέλθει η δράση της εργατικής τάξης υπό την ηγεσία των παραδοσιακών κομμάτων και συνδικάτων. Το περιεχόμενο αυτής της δράσης είναι το αποφασιστικό κριτήριο: Η επανάσταση δεν είναι απλώς ζήτημα του τί θέλει η “πλειοψηφία”. Το να δίνεται προτεραιότητα στην αυτονομία των εργατών οδηγεί σε αδιέξοδο.
Ο εργατισμός ενίοτε αποτελεί μια υγιή αντίδραση, αλλά είναι αναπόφευκτα καταστροφικός όταν γίνεται αυτοσκοπός. Ο εργατισμός έχει την τάση να επικαλείται τα αποφασιστικά καθήκοντα της επανάστασης. Εν ονόματι της εργατικής “δημοκρατίας”, περιορίζει τους προλετάριους στην καπιταλιστική επιχείρηση με τα προβλήματα της παραγωγής (μη συλλαμβάνοντας την επανάσταση ως καταστροφής της επιχείρησης ως τέτοιας). Επιπλέον ο εργατισμός μυθοποιεί το πρόβλημα του Κράτους, ενώ, στην καλύτερη περίπτωση, επανεφευρίσκει τον “επαναστατικό συνδικαλισμό”....

..“Για να γίνει μια επανάσταση, είναι απαραίτητο να υπάρξει τουλάχιστον η απαρχή μια επίθεσης εναντίων των ριζών της κοινωνίας : του Κράτους και της οικονομικής οργάνωσης.” ..



Ζαν Μπαρώ
εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος



ΚΑΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΘΑ ΜΑΣΤΕ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Ιανουαρίου 16, 2010

"Οι δονητές γιατρεύουν την ιστορία"

Η αυτόματη γραφή είναι ένα πολύ ύπουλο συγγραφικό τέχνημα. Δεν διαφωνώ εντελώς, αν και προφανώς τη χρησιμοποιώ κατά κόρον ειδικά στις αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, κυρίως λόγω ευκολίας.

Το καλλιτεχνικό κίνημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, ντανταϊστές, υπέρ κι υπό ρεαλιστές,την εισήγαγε και τη χρησιμοποίησε ως μέσο φιλοσοφίας και ψυχολογίας για την αποδόμηση δοσμένων εννοιών που λειτουργούσαν ανεπεξέργαστες υπέρ της τυφλής υποταγής σε συγκεκριμένες διανοητικές νόρμες. Ή αλλιώς, ο ανεστραμμένος γραπτός λόγος ως μέσο εναντίωσης στην υποχρεωτική, υποτακτική γραφειοκρατία των απολυταρχικών και αντιδραστικών τάσεων, όπως αυτές εκφράστηκαν μέσα από τον φασισμό, τον σταλινισμό, τον ναζισμό και λοιπά εθνικό-σοσιαλιστικά εξαμβλώμάτα.

Το δημοφιλέστατα αναμασώμενο επιχείρημα της οικονομική κρίσης δημιουργεί και αυξάνει, και τότε όπως και τώρα, την ανασφάλεια στις τάξεις των αταξικά σκεπτόμενων καταναλωτών ανθρώπων, το-γάλα-του-παιδιού-και-το-αίμα-του-αυτού-που-έρχεται-να-μας-πάρειν-τις-δουλειές.

Η κτητικότητα όπως εκφράζεται στα μέσα ανά-παραγωγής (ζευγάρι, εργοστάσιο) κατορθώνει μέχρι στιγμής σε σπάνιες περιπτώσεις να ξεπεράσει την δουλική σχέση αφεντικού-υπαλλήλου, προκαλώντας τουλάχιστον απορία στους σχιζοφρενώς σκεπτόμενους. Για κάποιο λόγο η Αυτοδιαχείρηση και η Αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας ακούγεται σαν κάτι αδιανόητο. Ρεβιζιονισμό θα ουρλιάξουν με μανία άνθρωποι που χρωστούν την ύπαρξη τους στην βιομηχανική επανάσταση...

"Θα πρέπει να θεωρούμε εαυτούς ως ρομπότ?" καθώς μου έλεγε σε κάποια δύσκολη φάση της μια συντρόφισσα, επιθυμώντας διακαώς.

Το Ζω να σημαίνει επιθυμώ....

Τα δάκτυλα μου να χορεύουν ταχύτερα και πιο σωστά απάνω στην ταστιέρα, οι λέξεις και τα χρώματα να ταξιδεύουν κρυστάλινα ανάμεσα μας.








Εκτός Ευρoζώνης τώρα
(α ρε χαρές η παπαρήγα!!!)

Δεκεμβρίου 23, 2009

Καλλικάτζαροι!!! χρον πολ





Εντζόυυυυυυυ!!!


(Το παρόν βίδεο αποτελείι επίσης ανταπόκριση στο κάλεσμα του "ακανόνιστον".
http://akanoniston.blogspot.com/2009/12/shoot-em-up.html)

Νοεμβρίου 15, 2009

Απο το Latcho Drom...

Οκτωβρίου 12, 2009

με καθυστέρηση



-Ε, τελικά βγήκα για ποτάκι! ντάξει ωραία ήταν,
έχω γίνει κυρα φλώρα βέβαια αλλά τί να κάνω αγαπάω...
ε,ο ουρανός έχειν πολλά αστέρια...και?

-Πάντως, εγώ τότε παλιά δεν είχα ειρωνευτεί την επιστήμη ως τέτοια,
αλλά την αναζήτηση ιδιότητας, και καλά "είμαι επιστήμονας".
Πιστεύω ότι το ξέρεις βέβαια...

-ΑΧ..Επιστήμονες, ζωγράφοι, ποιητές, τσιρκολάγνοι και βλακέντιοι..
Σχήματα ειρωνείας της καθεστηκυίας πραγματιώτητας, ποταπές δικαιολογίες
ύπαρξης σε θολό παρόν και μέλλον

-Ναι αλλά η επιστήμη και η τέχνη και όλα αυτά είναι πολύ ωραία πράγματα
Οι άνθρωποι τα χαλάνε,μαλακίες.

-Γιάννης πίνει, γιάννης μεθάει. ΓουάΟΥ! και? για φαντάσου, ούτε καν πίσω από το δάκτυλο του δεν μπορεί πια να κρυφτεί κανείς. Λήθη παρελθόν σύρματα τεντωμένα..αχ..

-Και λιμάνια με κύματα.

-Ή και χωρίς! Νηνεμία πριν από την καταιγίδα, ένα παράξενα οικείο συναίσθημα φουσκοθαλασσιάς μες την ψυχή, το είναι ή απλά εγώ και συ.
Γενιά πειρατική, μασάμε μόνο τριντεντ που δεν χαλάνε και τα δόντια! χαίρομαι που η εποχή του μπαρόκ έχει πεθάνει

-Εγώ χαίρομαι που πεθαίνω κάθε ξημέρωμα σαν τη μάρθα βούρτση και για όλες τις λοιπές καλλιτεχνικές ευαισθησίες της.
.

Σεπτεμβρίου 18, 2009

Freedom from boredom



Ας καλλιεργήσουμε πια αυτή την ικανότητα του χiούμορ...
η επαναστατική μετριοπάθεια του αυστηρά σοβαρά τα παίρνω όλα (τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) μικροαστού παλιάτσου, το σύστημα έχει τα νύχια του βαθιά στο υποκείμενο, οι θεσμοί φαντάζουν αναπόφευκτοι το χρήμα δε λέει να εξαϋλωθεί(ή πόσο καλυτερότερα μάλλον να εμφανίζεται με τη δύναμη της σκέψης).
Ας υψωθούμε πάνω από τις καταστάσεις να βρούμε την κωμικοτραγική τους πλευρά, έπειτα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και το ψέμα πετώντας και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων παρέα με την αντικειμενική οπτική και την κοινή λογική και μετά μέσα από μια διεστραμμένη αντίληψη της πραγματικότητας η ίδια η πραγματικότητα, η επιβεβλημένη, επιτέλους καταρρέει χαρίζοντας εκατομμύρια πραγματικότητες

ξανά και ξανά ,

ξανά και ξανά,

αέναα ,

όσο χρειάζεται στον καθένα

στην καθεμία,

σε όλους,

σε κανέναν,

τίποτα

ΜΗΔΕΝ

Ο μύθος του κοινωνικού συμβολαίου δηλαδή η θεωρητική αποδοχή ενός ανύπαρκτου μέσου ανθρώπου σε αρχές κανόνες θεσμούς προκειμένου την κοινωνική συνοχή προκειμένου την κοινωνία έχει προ πολλού καταρρεύσει
Το μόνο που έχει απομένει πια είναι η καταναγκαστική εργασία και ένας εσωτερικός διάχυτος πόλεμος, καθότι ορατή η μέχρι πρότινος αόρατη ανυπαρξία κοινών τόπων και νοημάτων αναμεταξύ του ατόμου, ο άνθρωπος, ο κανένας, ο όλοι , ο εγώ
μέσα από αυτά τα συντρίμμια του ατομοσυλλογικού ναυαγίου που ως άλλοι δον κιχώτες καταστρέψαμε ως άλλοι ροβινσώνες ξαναχτίζουμε ως άλλοι σίσιφοι αποδεχόμαστε το παράλογο και συνεχίζουμε
“συμπαθάτε τον, έγινε τόσο άθεος που χρειάστηκε να κατασκευάσει έναν καινούργιο Θεό για να πιστεύει”
Δίχως αρχή, μέση και τέλος
η αποτυχία έρχεται κάθε φορά που θεωρούμε το μέσο, το εργαλείο, σαν αυτοσκοπό...
όλα παλαιώνουν κάποτε
“παρακάτω” κ “παραπάνω” δεν υπάρχει στον κόσμο
είναι δημιούργημα της σκέψης και σαν τέτοιο η καθημερινότητα δύσκολα αλλάζει μέσω λογικών αλμάτων...

ΧΑΧΑΧΑ


“...και η άνοιξη μου χάρισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.”

Στο επόμενο τεύχος μη χάσετε: Τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ εργασία και άγρια χαρά

για τον κομμουνισμό
και την αναρχία.-

Ιουλίου 02, 2009

Όρεξη να χεις..

Μαΐου 31, 2009

Music for the kids to dance and think


Είπε ποτέ κανείς πως μια συναυλία
αποτελεί επαναστατική πράξη?
Μπορεί όμως σίγουρα να περιέχει πολιτικά στοιχεία
τα οποία μπορούν να προωθήσουν την επανάσταση.

Απριλίου 16, 2009

Μέρα όμορφη (μόνο αυτό)

Άντε καλό μου, παραπονεμένο, σου έβαλα και το σιέλ, της ανοιξης το φωτεινό, να μην παραπονιέσαι τώρα που θα σφίξουν και οι ζέστες, ότι σκάς μες τη μαυρίλα.
Τί να πω, όλο σιωπηλή μένω να κοιτάζω...
Βλέπεις, έχω μάλλον μια αντίληψη διαφορετική για το πως θα έπρεπε να γίνονταν οι πράξεις, μια καταπληκτική, θα έλεγε κανείς δικαιολογία απραξίας. Έλα μου ντε όμως που παρόλο το πολιτικό μου φλέρτ, ποτές μου δεν κατάφερα αυτή τη συνειδητή μου άρνηση σκληρή ιδεολογία...
Ηλιόλουστη αυτοκριτική.
Διάβασμα!
Μικρέ γλυκέ μου σεργκέι, ερχόμαστε!




(με νύχια κ με δόντια
κρεμάμενοι
εκ των μαστών
της επερχόμενης
επανάστάσεως
προσπαθώντας
να διατηρήσσουμε
το μακάβριο ταύτο χάμωγέλω
της αισιοδοξίας
των απαισιόδοξων
εραστών
ανέραστων ελπίδων
η πρώτη σφαίρα
στα παιδικά στήθη
του καπιταλιστικού
γόνου
sauvez les enfants
-σώστε τα παιδιά)

Απριλίου 01, 2009

Κουίζ


Δεν θα την δούμε στην τηλεόραση
θα τη δούμε μονάχα σαν λάμψη σε κάποια μάτια
Δεν θα μας πεί ποτέ μπράβο
Δεν θα μας πάρει απο το χέρι
ούτε απο το αφτί
Δεν χρειάζεται ούτε απολογίες
και
τσιτάτα συντροφικά αγκαλίασματα

Κουράγιο και υπομονή
ΜΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ
ΜΕΡΑΚΙ


*(η πρωταπριλιά πέρασε)








Pepito,καλώς να τα δεχτείς!

Ιανουαρίου 29, 2009

Δεκεμβρίου 17, 2008

Από την ημι-ζωή στο περιθώριο, στους δρόμους της φωτιάς.

«Αυτό το ίσως, αδερφέ,
είναι μεγάλο πράγμα»
λαϊκή θυμοσοφία

Είναι φοβερό, δεν ξέρω αν έχετε συναίσθηση της αηδίας και της σαπίλας που ζει και βασιλεύει μεταξύ μας, τουλάχιστον για τα τελευταία 20χρόνια, με κορύφωση τον κοινωνικό φασισμό και βαρβαρότητα, που βιώνουμε καθημερινά σήμερα όλοι.
Εσείς, οι νοικοκυραίοι, τα αφεντικά, οι φιλύσηχοι πολίτες, οι γείτονες μας,
οι πατεράδες μας, οι μανάδες μας, τα αδέρφια μας.

Η κοινωνία που σκοτώνει τα παιδιά της.
Ήμασταν μάρτυρες σαν νεώτεροι, εσείς έχετε ευθύνη, είστε οι ένοχοι δηλαδή.
Στέκομαι να γράψω για αυτές τις μέρες που ζούμε, τί ζω και τί θυμάμαι..
Θυμάμαι, τέλη 80 αρχές 90,
Έναν τύπο Αντρέα(έτσι τον αποκαλούσατε, λες και μοιραζόσασταν κοινό τραπεζικό λογαριασμό) να σας συστήνει την καινούργια του γκόμενα.
Και όσο αυτοί σας έκλεβαν και σας κορόιδευαν, να πέφτουν και κάτι επιδοτήσεις της Ε.Ο.Κ. ώστε να ξεπουλήσετε το ψωμί μας.
Οι αγρότες τη γή.
Οι ψαράδες τη θάλασσα.
Βιοτέχνες τα χέρια τους.
Θυμάμαι, στο νησί που μεγάλωσα, δεκάδες, κομμένα στη μέση, καΐκια ανθρώπων που ήταν η ζωή τους, το ψωμί τους. Για να βλέπουν σήμερα να τους κλέβουν οι τράπεζες τα σπίτια.
Για να φτιάξετε τη Μεγάλη Ελλάδα(?!)
Μπήκαν, δηλαδή, πολυεθνικές εταιρείες, (οι οποίες διοικούνται από τα γλοιώδη τσιράκια και τους πολιτικούς εξίσου γλοιώδεις και διεφθαρμένους) ώστε να γίνουν ΑΥΤΟΙ πιο πλούσιοι καταστρέφοντας το περιβάλλον μας, καίγοντας τα δάση μας, επιβάλλοντας ένα απαίσιο αστικό πρότυπο ζωής, να μας κάνουν ολοκληρωτικά σκλάβους μιας ανούσιας εργασίας, πολύχρωμα ζόμπι του lifestyle με γυάλινα μάτια, βυζιά και πέη…
Έπειτα, θυμάμαι, πώς εκμεταλλευόμενοι την διάλυση των χωρών του υπαρκτού σοσιαλισμού και των χιλιάδων προσφύγων και μεταναστών, που με το αίμα τους και των ιδρώτα τους, ζήσαμε την ένδοξη ολυμπιάδα του 2004.
Η ζωή κυλάει ανώδυνα.
Με συνεχόμενες περιόδους λιτότητας. Σφίγγετε το ζωνάρι τρέφοντας αφελής αυταπάτες κοινωνικής αλληλεγγύης στην οικονομική κρίση που πλήττει την πραγματική οικονομία (=τις τσέπες μας) ενώ μας κλέβουν το ψωμί, και το γάλα του παιδιού μας με την απαράδεκτη ληστρική ακρίβεια Οι υπόλοιποι τζογάρετε, στο καφενείο, προσπαθώντας να βάλετε το χέρι στην τσέπη ο ένας του άλλου ανταλλάσοντας υποκριτικά χαμόγελα.
Και πιστοί πάντα στην «δημοκρατική μας αρχή του κοινοβουλευτισμού»,
ψηφίζετε ξανά και ξανά τους ίδιους αφέντες. Καθώς, πολλοί από σας παραμυθιάστηκαν με τις προεκλογικές υποσχέσεις διαφόρων τοπικών διεφθαρμένων μικροπολιτικών κομματόσκυλων για θεσούλες στο δημόσιο. Να βολευτεί το παιδί…
Όσο σύμβαιναν όλα αυτά, παράλληλα δηλαδή, έχουμε και την άνθιση της ιδιωτικής τελεόρασης. Κατορθώνοντας μέσα σε 20χρόνια, ουσιαστικά εθίζοντας μας σταδιακά στο ψέμα και στη διαφθορά των πάνω, να μας κάνει όλους να θεωρούμε αυτή την κατάσταση ως τη μοναδική αλήθεια για ολόκληρο το ανθρώπινο είδος.
Ναι, οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι..
Οι μετανάστες όλοι δολοφόνοι.
Οι αναρχικοί είναι χούλιγκαν που σας καίνε τα τουτού.
Παράλληλα, με τη διάδοση γενικευμένης λασπολογίας, τρομοκρατίας και μίσους για διάφορες κοινωνικές ομάδες (το φαινόμενο λέγεται «ρατσισμός»), οι καπιταληστές πολυεθνικάριοι, αφεντικά των Μ.Μ.Ε, μας πνίγουν στις διαφημήσεις. Ενισχύουν έτσι τα μαγαζάκια τους επιβάλλοντας μας επιθυμίες για πολύχρωμα χαρτιά υγείας και φυσικά αγκαζέ το τραπεζικό ληστρικό σύστημα με διαφημίσεις για δάνεια.
Έχουμε λιτότητα(ας πνιγείτε στα σκατά όσο γλεντάμε τα λεφτά σας)
Υπάρχει λύση
Πάρε δάνειο!(για να αγοράσεις μερσέντες, να στην κάψει ο αναρχικός να βγάλουμε είδηση…)

Τι λες ρε μεγάλε?!

Δεν ξέρω κανένα προφήτη που να μπορεί να υποσχεθεί για το αύριο,
για την "πρόοδο" της φάσης. Για το αν αυτή η εξέγερση εξελιχθεί σε κοινωνική και έπειτα σαν παγκόσμιο ντόμινο να σαρώσει το παν-καπιταληστρικό σύστημα, αν θα ξημερώσει η μέρα που όλοι οι άνθρωποι θα ήμαστε ελεύθεροι, ισότιμοι και θα κοιταζόμαστε στα μάτια, χαμογελώντας με ειλικρίνεια,
δίνοντας τα χέρια, συμπράττοντας, συν-δημιουργώντας αυτοοργανωμένοι. Με τη ζωή μας στα χέρια μας. Χωρίς λεφτά, δόξα, όπλα και τη μιζέρια που σέρνουν…
Και αν ήξερα, θα τον έπαιρνα και αυτόν με τις πέτρες γιατί με την αύριο, θα ήταν ένας "στα'λεγάκιας" και θα απαιτούσε πλειοψηφική κατοχύρωση.
Αν ξέρω κάτι αυτές τις μέρες, είναι οτι είναι στα χέρια μας να δημιουργήσουμε, όπως και δημιουργούνται, όπως και έχουν δημιουργηθεί, σαν έτοιμοι από καιρό, ΕΤΟΙΜΟΙ από καιρό, πυρήνες αντίδρασης, αντί-πληροφόρησης, συν-διαμόρφωσης, καταλήψεις, λαϊκές συνελεύσεις..
Δομές μέσω των οποίων καταρχάς εμείς που συμμετέχουμε, κοιταζόμαστε στα μάτια, συμπράττουμε, μοιραζόμαστε την άγρια χαρά του δρόμου, της δημιουργίας, της αλληλεγγύης...
Δομές οργάνωσης από κάτω, είναι εφικτές και στο χέρι μας, λειτουργούν ήδη σε πολλές πόλεις και είναι αυτές που κάνουν όλους αυτούς τους καρεκλάτους, που μας ξεφτιλίζουν τόσα χρόνια ,καθημερινά, να βλέπουν εφιάλτες. Και όχι οι σπασμένες βιτρίνες και καλά. Εξάλλου όλες τους ασφαλισμένες είναι (αυτά είναι και οι μετοχές που αγοράζετε φυσικά οι μικροηλίθιοι για να ναι πάντα κερδισμένα τα αφεντικά) και μιλάμε για τράπεζες, πολυεθνικές, κρατικά κτήρια και εταιρείες. Σύμβολα και εργαλεία της εξουσίας και του κράτους.


Από αυτούς(εμάς) που βλέπουνε κάθε μέρα τα παιδικά τους όνειρα να αργοπεθαίνουν βιασμένα μέσα στη λάσπη του συμβιβασμού, της ρουτίνας, του βολέματος, της τάξης και ασφάλειας. Την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ξεκοιλιασμένη στο βωμό του κέρδους και της επιβεβλημένης ιδιοκτησίας.
...εμείς που ζυμώνουμε και δεν εέχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε το κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο... (τάσος λειβαδείτης)
Τα φλογισμένα λόγια μας δεν είναι παραμύθι.

Για αυτούς που δεν ξέρουν, δεν έμαθαν, δεν τους είπαν ποτέ τίποτα πέρα της διδασκαλίας του συστήματος. Ότι υπάρχουν κι άλλοι τρόποι κοινωνικής οργάνωσης από το αποτροπιαστικό υπάρχον φασισμό.
ΟΛΟΙ ΣΤO ΔΡΟΜΟ.
ΠΑΡΕ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ
ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΟΥ
ΤΗ ΜΟΡΦΩΣΗ ΣΟΥ


Αόρατοι κουκουλοφόροι
για τον κομμουνισμό
και την αναρχία




Το έγκλημα δεν φυτρώνει από μόνο του, έχει πίσω του ένα ολόκληρο πολιτικοκοινωνικό
υπόβαθρο. Ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε έχοντες και μη έχοντες οδηγεί αυτόματα στην ανάγκη προστασίας των πρώτων (των εχόντων) από τους δεύτερους (τους μη) μέσω μιας νομοθεσίας, ενός δικαστή, μίας αστυνομίας, ενός κράτους.


ΆΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΩΝ
ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!






Διαδικτυακοί χώροι αντιπληροφόρησης:

Indymedia: http://athens.indymedia.org
Ανοιχτή συνέλευση Μυτιλήνης www.anixtilesvos2008.blogspot.com
Κατάληψη ΑΣΟΕΕ http://katalipsiasoee.blogspot.com/
Απελευθερωμένο δημαρχείο Αγίου Δημητρίου http://katadimadim.blogspot.com/
Παίρνουμε τη γειτονιά στα χέρια μας http://exarchia.pblogs.gr
Απελευθερωμένη εργατική ζώνη-κατάληψη ΓΣΕΕ http://gseefreezone.blogspot.com/

Ιουλίου 09, 2008

Λόγια- λόγια....

Αγαπητό μου μπλόγκ,

ομολογουμένως, τα δυο μας ίσως κ να μην κάναμε την καλύτερη δυνατή αρχή,

δεδομένης ερωτικής- κοινωνιολογικής- προσωπικής απογοήτευσης.
Όπως είπε κάποτε και ο Παύλος "για ποια επανάσταση μιλάμε, που προσπαθώ όρθιος να σταθώ?"...

Παρόλα αυτά, ακόμα κι αν κάποιος νοιώθει λες και όλο το σύμπαν
συνωμότησε για να του τη σπάσει, ο χειρότερος σύμμαχος είναι η σιωπή.

Ένα τραγούδι,λοιπόν, για να σπάσει...



Και τα καλύτερα (?!) έρχονται...

Ιουνίου 03, 2008

Για το παρόν της καθημερινότητας


Δράση / Αντίδραση
Δράση / Αντίδραση
Δράση / Αντίδραση

EQUILLIBRIUM

Τις στιγμές που η οργή γίνεται απόγνωση.
Τις στιγμές που τα μάτια βουρκώνουν.
Τις στιγμές που ανθρωποι πεθαίνουν
απο την πείνα, τον πόλεμο, σε μια φυλακή.
Τις στιγμές που η ομορφιά καταστρέφεται.
Τις στιγμές που κάπου κάποιος γουργουρίζει
τρίβοντας ευχαριστημένος την κοιλιά του.
Τις στιγμές που η μοναξιά σκοτώνει την ψυχή.
Τις στιγμές που θα ήθελα να ήμουν δίπλα σου.
Τις στιγμές που γεννιέται η πρόκληση.

Είναι στιγμές που οπλίζω το χέρι.
Ειναι στιγμές που καταστρέφω ότι με καταστρέφει.
Είναι στιγμές που δημιουργώ με τους συντρόφους μου.

Ειναι και κάτι άλλες στιγμές, όμως,
που με βρίσκω στον πάτο ενό μπουκαλιού
που γελώ με τα χάλια μου/μας
που πάιζω και γελώ σαν παιδί

Όλες οι στιγμές που μας κερνάνε σκατά
χέζω λουλούδια.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ