με καθυστέρηση

-Ε, τελικά βγήκα για ποτάκι! ντάξει ωραία ήταν,
έχω γίνει κυρα φλώρα βέβαια αλλά τί να κάνω αγαπάω...
ε,ο ουρανός έχειν πολλά αστέρια...και?

-Πάντως, εγώ τότε παλιά δεν είχα ειρωνευτεί την επιστήμη ως τέτοια,
αλλά την αναζήτηση ιδιότητας, και καλά "είμαι επιστήμονας".
Πιστεύω ότι το ξέρεις βέβαια...

-ΑΧ..Επιστήμονες, ζωγράφοι, ποιητές, τσιρκολάγνοι και βλακέντιοι..
Σχήματα ειρωνείας της καθεστηκυίας πραγματιώτητας, ποταπές δικαιολογίες
ύπαρξης σε θολό παρόν και μέλλον

-Ναι αλλά η επιστήμη και η τέχνη και όλα αυτά είναι πολύ ωραία πράγματα
Οι άνθρωποι τα χαλάνε,μαλακίες.

-Γιάννης πίνει, γιάννης μεθάει. ΓουάΟΥ! και? για φαντάσου, ούτε καν πίσω από το δάκτυλο του δεν μπορεί πια να κρυφτεί κανείς. Λήθη παρελθόν σύρματα τεντωμένα..αχ..

-Και λιμάνια με κύματα.

-Ή και χωρίς! Νηνεμία πριν από την καταιγίδα, ένα παράξενα οικείο συναίσθημα φουσκοθαλασσιάς μες την ψυχή, το είναι ή απλά εγώ και συ.
Γενιά πειρατική, μασάμε μόνο τριντεντ που δεν χαλάνε και τα δόντια! χαίρομαι που η εποχή του μπαρόκ έχει πεθάνει

-Εγώ χαίρομαι που πεθαίνω κάθε ξημέρωμα σαν τη μάρθα βούρτση και για όλες τις λοιπές καλλιτεχνικές ευαισθησίες της.
.

Περί NoBordeR

Κυκλοφορεί το νέο φύλο Σεπτέμβρης 2009

Άτακτη Έκδοση της Ανοιχτής Συνέλευσης
φοιτητών, μαθητών, εργαζόμενων & ανέργων Μυτιλήνης

Freedom from boredom

Ας καλλιεργήσουμε πια αυτή την ικανότητα του χiούμορ...
η επαναστατική μετριοπάθεια του αυστηρά σοβαρά τα παίρνω όλα (τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) μικροαστού παλιάτσου, το σύστημα έχει τα νύχια του βαθιά στο υποκείμενο, οι θεσμοί φαντάζουν αναπόφευκτοι το χρήμα δε λέει να εξαϋλωθεί(ή πόσο καλυτερότερα μάλλον να εμφανίζεται με τη δύναμη της σκέψης).
Ας υψωθούμε πάνω από τις καταστάσεις να βρούμε την κωμικοτραγική τους πλευρά, έπειτα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και το ψέμα πετώντας και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων παρέα με την αντικειμενική οπτική και την κοινή λογική και μετά μέσα από μια διεστραμμένη αντίληψη της πραγματικότητας η ίδια η πραγματικότητα, η επιβεβλημένη, επιτέλους καταρρέει χαρίζοντας εκατομμύρια πραγματικότητες

ξανά και ξανά ,

ξανά και ξανά,

αέναα ,

όσο χρειάζεται στον καθένα

στην καθεμία,

σε όλους,

σε κανέναν,

τίποτα

ΜΗΔΕΝ

Ο μύθος του κοινωνικού συμβολαίου δηλαδή η θεωρητική αποδοχή ενός ανύπαρκτου μέσου ανθρώπου σε αρχές κανόνες θεσμούς προκειμένου την κοινωνική συνοχή προκειμένου την κοινωνία έχει προ πολλού καταρρεύσει
Το μόνο που έχει απομένει πια είναι η καταναγκαστική εργασία και ένας εσωτερικός διάχυτος πόλεμος, καθότι ορατή η μέχρι πρότινος αόρατη ανυπαρξία κοινών τόπων και νοημάτων αναμεταξύ του ατόμου, ο άνθρωπος, ο κανένας, ο όλοι , ο εγώ
μέσα από αυτά τα συντρίμμια του ατομοσυλλογικού ναυαγίου που ως άλλοι δον κιχώτες καταστρέψαμε ως άλλοι ροβινσώνες ξαναχτίζουμε ως άλλοι σίσιφοι αποδεχόμαστε το παράλογο και συνεχίζουμε
“συμπαθάτε τον, έγινε τόσο άθεος που χρειάστηκε να κατασκευάσει έναν καινούργιο Θεό για να πιστεύει”
Δίχως αρχή, μέση και τέλος
η αποτυχία έρχεται κάθε φορά που θεωρούμε το μέσο, το εργαλείο, σαν αυτοσκοπό...
όλα παλαιώνουν κάποτε
“παρακάτω” κ “παραπάνω” δεν υπάρχει στον κόσμο
είναι δημιούργημα της σκέψης και σαν τέτοιο η καθημερινότητα δύσκολα αλλάζει μέσω λογικών αλμάτων...

ΧΑΧΑΧΑ


“...και η άνοιξη μου χάρισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.”

Στο επόμενο τεύχος μη χάσετε: Τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ εργασία και άγρια χαρά

για τον κομμουνισμό
και την αναρχία.-