Θ-έρος, τρύγος.....

ΠΟΛΕΜΟΣ.-




Tra(n)-she-art

-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλ-α-μπλα-μπλα-μπλ0-α-μπλα-μπλα-μπλα-μπλ-αμπλα-μπλ-α-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλο-μπλα-μπλ-α-α-α-α-α-μπλ-ο...

Φασισμός/Αντιφασισμός

Η περίπτωση της Πορτογαλίας

...η Πορτογαλία αποτελεί έναν άλυτο γρίφο μόνο για εκείνους (που είναι και οι περισσότεροι) οι οποίοι αγνοούν τί είναι μια επανάσταση. Ακόμη και οι ειλικρινείς άλλα συγχυσμένοι επαναστάτες, στέκονται αμήχανοι μπροστά στην κατάρρευση ενός κινήματος που τόσο σπουδαίο τους είχε φανεί λίγους μήνες νωρίτερα.
Αυτή η έλλειψη κατανόησης οφείλεται σε μια σύγχυση.
Η Πορτογαλία απεικονίζει τι είναι ικανό να κάνει το προλεταριάτο, δείχνοντας για μια ακόμη φορά πως το κεφάλαιο πρέπει να το πάρει σοβαρά υπ' όψιν. Η προλεταριακή δράση μπορεί να μην είναι η κινητήρια δύναμη της Ιστορίας, όμως, στο πολιτικό και κοινωνικό πεδίο, συνιστά τον ακρογωνιαίο λίθο της εξέλιξης κάθε σύγχρονης καπιταλιστικής χώρας.
Εν πάση περιπτώσει, αυτή η έκρηξη στο ιστορικό προσκήνιο δεν είναι αυτομάτως συνώνυμη της επαναστατικής περιόδου. Η θεωρητική ανάμειξη αυτών των δυο σημαίνει το να συγχέεις την επανάσταση με το αντίθετο της. Το να μιλά κανείς για “Πορτογαλική επανάσταση”, είναι σαν να συγχέει την επανάσταση με την αναδιοργάνωση του κεφαλαίου.
Όσο το προλεταριάτο παραμένει εντός των οικονομικών και πολιτικών ορίων του καπιταλισμού, όχι μόνο η βάση της κοινωνίας παραμένει αναλλοίωτη, άλλα ακόμη και οι μεταρρυθμίσεις που έχουν επιτευχθεί (πολιτικές ελευθερίες και οικονομικά αιτήματα), είναι μοιραίο να έχουν μια εφήμερη ύπαρξη. Οτιδήποτε παραχωρεί το κεφάλαιο υπό την πίεση της εργατικής τάξης, μπορεί να το πάρει πίσω, εν όλο η εν μέρη, μόλις η πίεση χαλαρώσει: όποιο κίνημα αρκείται να ασκεί πιέσεις στον καπιταλισμό, υπογράφει την καταδίκη του. Όσο οι προλετάριοι δρουν κατ' αυτόν τον τρόπο, απλώς χτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο.
Η πορτογαλική δικτατορία είχε πάψει να είναι η κατάλληλη μορφή για την ανάπτυξη του εθνικού κεφαλαίου, όπως αποδεικνύει η ανικανότητα της να επιλύσει το αποικιακό ζήτημα. Αντί να πλουτίζουν την μητρόπολη, οι αποικίες την αποσταθεροποίησαν.
Ευτυχώς, έτοιμος να πολεμήσει τον “φασισμό” ήταν...ο στρατός. Όντας η μόνη οργανωμένη δύναμη της χώρας, μόνο ο στρατός μπορούσε να επιφέρει αλλαγές- όσο για την επιτυχή πραγματοποίησή τους,αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ενεργώντας κατά συνήθεια, τυφλωμένες από τον ρόλο και τις αξιώσεις τους για εξουσία εντός των πλαισίων του κεφαλαίου, η Αριστερά και η άκρα Αριστερά ανακάλυψαν μια εντυπωσιακή ανατροπή στο στρατό. Ενώ στο παρελθόν δεν θεωρούσαν τους αξιωματικούς παρά αποικιοκράτες βασανιστές, τώρα ανακάλυψαν έναν Λαϊκό Στρατό. Με την βοήθεια της κοινωνιολογίας, έδειξαν την λαϊκή προέλευση και τις βλέψεις των στρατιωτικών ηγετών οι οποίες υποτίθεται ότι θα τους έκαναν να κλίνουν προς το σοσιαλισμό. Εκείνο που έμενε ήταν να καλλιεργήσουν τις καλές προθέσεις αυτών των αξιωματικών, οι οποίοι, όπως μας έλεγαν, το μόνο που ζητούσαν ήταν να φωτιστούν από τους “μαρξιστές”.
Ολόκληρος ο κόσμος, από το P.S. (σοσιαλιστικό κόμμα) έως τους πλέον ακραίους αριστερούς συνωμοτούσε για να αποκρύψει το απλό γεγονός ότι το καπιταλιστικό Κράτος δεν είχε εξαφανιστεί και ότι ο στρατός παρέμενε το βασικό όργανο του.
Επειδή λοιπόν κάποιες ρωγμές στον κρατικό μηχανισμό προσέφεραν τη δυνατότητα πρόσβασης στους αγωνιστές της εργατικής τάξης, μας έλεγαν ότι το Κράτος έχει αλλάξει λειτουργία.
Επειδή χρησιμοποιούσε μια λαϊκίστικη γλώσσα, θεωρούσαν πως ο στρατός ήταν με το μέρος των εργατών .
Επειδή επικρατούσε μια σχετική ελευθερία του λόγου, έκριναν ότι η “εργατική δημοκρατία” (το θεμέλιο του σοσιαλισμού, όπως όλοι γνωρίζουν) είχε εδραιωθεί γερά. Οπωσδήποτε υπήρξε μια σειρά προειδοποιητικών σημάτων και αλλαγών, όσον αφορά την εξουσία, με τα οποία το Κράτος φανέρωνε τον παλιό εαυτό του.
Για ακόμη μια φορά, η Αριστερά και η άκρα Αριστερά κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν απαραίτητο να ασκήσουν ακόμη μεγαλύτερες πιέσεις στο Κράτος, χωρίς όμως να του επιτεθούν, φοβούμενες μήπως πέσει στα χέρια της “Δεξιάς”. Εν τούτοις, πραγματοποίησαν ακριβώς το πρόγραμμα της Δεξιάς, προσθέτοντας όμως κάτι για το οποίο η Δεξιά είναι γενικώς ανίκανη : την ενσωμάτωση των μαζών.
Το άνοιγμα του Κράτους σε επιρροές της “Αριστεράς” σημαίνει μάλλον την ενίσχυση του παρά το μαρασμό του. Η Αριστερά έθεσε την λαϊκή ιδεολογία και τον ενθουσιασμό των εργατών στην υπηρεσία ανοικοδόμησης του Πορτογαλικού εθνικού καπιταλισμού.
Η συμμαχία ανάμεσα στην Αριστερά και το στρατό ήταν επισφαλής. Η Αριστερά προσέφερε τις μάζες, ο στρατός τη σταθερότητα την οποία εγγυάτο η απειλή των όπλων του. Ήταν απαραίτητο΄
το P.C.P και το P.S.P (κομμουνιστικό και σοσιαλιστικό κόμμα αντίστοιχα) να ελέγχουν τις μάζες προσεκτικά. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να παραχωρήσουν υλικά πλεονεκτήματα, κάτι πολύ επικίνδυνο για έναν αδύναμο καπιταλισμό- εξού και οι αντιφάσεις και οι διαδοχικές πολιτικές αναδιευθετήσεις. Οι “εργατικές” οργανώσεις είναι ικανές να εξουσιάζουν τους εργάτες, όχι όμως και να προσφέρουν στο κεφάλαιο τα κέρδη που απαιτεί. Επομένως, ήταν αναγκαίο να επιλύσουν την αντίφαση και να επαναφέρουν την πειθαρχία. Η υποτιθέμενη επανάσταση είχε χρησιμεύσει στο να εκτονώσει τους πλέον αδιάλλακτους, να αποθαρρύνει τους άλλους και να απομονώσει -στην πραγματικότητα να καταστείλει- τους επαναστάτες. Εν συνεχεία το Κράτος επενέβη ωμά, δείχνοντας πειστικά ότι ποτέ δεν είχε εξαφανιστεί. Εκείνοι που επιχείρησαν να κατακτήσουν το κράτος εκ των έσω, το μόνο που πέτυχαν ήταν να το διατηρήσουν την κρίσιμη στιγμή. Ένα επαναστατικό κίνημα δεν είναι εφικτό στην Πορτογαλία, αλλά εξαρτάται από ένα ευρύτερο πλαίσιο και, πάντως, θα είναι εφικτό μόνο επί διαφορετικών βάσεων από εκείνες του καπιταλιστικό-δημοκρατικού κινήματος του Απριλίου του 1974.
Ο αγώνας των εργατών, ακόμη και με ρεφορμιστικούς στόχους, δημιουργεί προβλήματα στο κεφάλαιο, και επιπλέον, αποτελεί την αναγκαία εμπειρία προκειμένου να προετοιμαστεί το προλεταριάτο για την επανάσταση. Ο αγώνας προετοιμάζει το μέλλον : όμως αυτή η προετοιμασία μπορεί να οδηγήσει σε δυο κατευθύνσεις -τίποτε δεν είναι αυτόματο- μπορεί με την ίδια ευκολία να καταπνίξει ή να ενισχύσει το Κομμουνιστικό κίνημα. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν αρκεί να υπερτονίζουμε την “αυτονομία” της εργατικής δράσης. Η αυτονομία δεν είναι μια αρχή περισσότερο επαναστατική απ' ότι ο “σχεδιασμός” από μια μειοψηφία. Η επανάσταση δεν υπερτονίζει περισσότερο την δημοκρατία από τη δικτατορία.
Οι προλετάριοι μπορούν να διατηρήσουν τον έλεγχο του αγώνα, μόνο εφαρμόζοντας συγκεκριμένα μέτρα. Εάν περιοριστούν στην ρεφορμιστική δράση, αργά η γρήγορα ο αγώνας θα ξεφύγει από τον έλεγχο τους και θα αναληφθεί από ένα εξειδικευμένο όργανο συνδικαλιστικού τύπου, το οποίο μπορεί να αυτοαποκλιθεί συνδικάτο ή “επιτροπή βάσης”. Η αυτονομία δεν είναι μια επαναστατική αρετή καθεαυτή. Κάθε μορφή οργάνωσης εξαρτάται από το περιεχόμενο του σκοπού για τον οποίο δημιουργήθηκε. Η έμφαση δεν μπορεί να δοθεί στην αυτενέργεια των εργατών, αλλά στην Κομμουνιστική προοπτική, της οποίας μόνο η πραγμάτωση βοηθά ουσιαστικά στο να μην περιέλθει η δράση της εργατικής τάξης υπό την ηγεσία των παραδοσιακών κομμάτων και συνδικάτων. Το περιεχόμενο αυτής της δράσης είναι το αποφασιστικό κριτήριο: Η επανάσταση δεν είναι απλώς ζήτημα του τί θέλει η “πλειοψηφία”. Το να δίνεται προτεραιότητα στην αυτονομία των εργατών οδηγεί σε αδιέξοδο.
Ο εργατισμός ενίοτε αποτελεί μια υγιή αντίδραση, αλλά είναι αναπόφευκτα καταστροφικός όταν γίνεται αυτοσκοπός. Ο εργατισμός έχει την τάση να επικαλείται τα αποφασιστικά καθήκοντα της επανάστασης. Εν ονόματι της εργατικής “δημοκρατίας”, περιορίζει τους προλετάριους στην καπιταλιστική επιχείρηση με τα προβλήματα της παραγωγής (μη συλλαμβάνοντας την επανάσταση ως καταστροφής της επιχείρησης ως τέτοιας). Επιπλέον ο εργατισμός μυθοποιεί το πρόβλημα του Κράτους, ενώ, στην καλύτερη περίπτωση, επανεφευρίσκει τον “επαναστατικό συνδικαλισμό”....

..“Για να γίνει μια επανάσταση, είναι απαραίτητο να υπάρξει τουλάχιστον η απαρχή μια επίθεσης εναντίων των ριζών της κοινωνίας : του Κράτους και της οικονομικής οργάνωσης.” ..



Ζαν Μπαρώ
εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος

ΚΑΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΘΑ ΜΑΣΤΕ ΠΡΟΒΟΚΑΤΟΡΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

"Οι δονητές γιατρεύουν την ιστορία"

Η αυτόματη γραφή είναι ένα πολύ ύπουλο συγγραφικό τέχνημα. Δεν διαφωνώ εντελώς, αν και προφανώς τη χρησιμοποιώ κατά κόρον ειδικά στις αναρτήσεις αυτού του μπλογκ, κυρίως λόγω ευκολίας.

Το καλλιτεχνικό κίνημα των αρχών του προηγούμενου αιώνα, ντανταϊστές, υπέρ κι υπό ρεαλιστές,την εισήγαγε και τη χρησιμοποίησε ως μέσο φιλοσοφίας και ψυχολογίας για την αποδόμηση δοσμένων εννοιών που λειτουργούσαν ανεπεξέργαστες υπέρ της τυφλής υποταγής σε συγκεκριμένες διανοητικές νόρμες. Ή αλλιώς, ο ανεστραμμένος γραπτός λόγος ως μέσο εναντίωσης στην υποχρεωτική, υποτακτική γραφειοκρατία των απολυταρχικών και αντιδραστικών τάσεων, όπως αυτές εκφράστηκαν μέσα από τον φασισμό, τον σταλινισμό, τον ναζισμό και λοιπά εθνικό-σοσιαλιστικά εξαμβλώμάτα.

Το δημοφιλέστατα αναμασώμενο επιχείρημα της οικονομική κρίσης δημιουργεί και αυξάνει, και τότε όπως και τώρα, την ανασφάλεια στις τάξεις των αταξικά σκεπτόμενων καταναλωτών ανθρώπων, το-γάλα-του-παιδιού-και-το-αίμα-του-αυτού-που-έρχεται-να-μας-πάρειν-τις-δουλειές.

Η κτητικότητα όπως εκφράζεται στα μέσα ανά-παραγωγής (ζευγάρι, εργοστάσιο) κατορθώνει μέχρι στιγμής σε σπάνιες περιπτώσεις να ξεπεράσει την δουλική σχέση αφεντικού-υπαλλήλου, προκαλώντας τουλάχιστον απορία στους σχιζοφρενώς σκεπτόμενους. Για κάποιο λόγο η Αυτοδιαχείρηση και η Αυτοοργάνωση στους χώρους εργασίας ακούγεται σαν κάτι αδιανόητο. Ρεβιζιονισμό θα ουρλιάξουν με μανία άνθρωποι που χρωστούν την ύπαρξη τους στην βιομηχανική επανάσταση...

"Θα πρέπει να θεωρούμε εαυτούς ως ρομπότ?" καθώς μου έλεγε σε κάποια δύσκολη φάση της μια συντρόφισσα, επιθυμώντας διακαώς.

Το Ζω να σημαίνει επιθυμώ....

Τα δάκτυλα μου να χορεύουν ταχύτερα και πιο σωστά απάνω στην ταστιέρα, οι λέξεις και τα χρώματα να ταξιδεύουν κρυστάλινα ανάμεσα μας.

Εκτός Ευρoζώνης τώρα
(α ρε χαρές η παπαρήγα!!!)

paper cut

Καλλικάτζαροι!!! χρον πολ

Εντζόυυυυυυυ!!!


(Το παρόν βίδεο αποτελείι επίσης ανταπόκριση στο κάλεσμα του "ακανόνιστον".
http://akanoniston.blogspot.com/2009/12/shoot-em-up.html)

τι φάση...

Περνώ τις ώρες μου μονάχη
χαζεύοντας κελύφη
νεκρών οργανισμών
τα μάτια μου ταξιδεύουν μέσα στη
μικροσκοπική και εύθραυστη
σπειροειδή τους διάταξη
τα δάκτυλα ψάχνουν μέσα σε σελίδες
κοινόχρηστων υλουστρασιόν καταλόγων
ονόματα
περίεργα
Anomia simplex
Omalogyra dysculus
Jujubinus striatus fraterculus
osilinus turbinatus
.
.
.
και αναρρωτιέμαι του στυλ κοινότυπα
για το σινάφι
τι να σημαίνει ποίηση
ποιώ
πράττω
ΠΡΑΞΗ
κάποια καλούπια που με χώνουν
και χωνομαι μονάχη?

Πορεία αλληλεγγύης
τύπος να μας σημαδεύει με καραμπίνα
απο κάτω οι μπάτσοι
εμείς απέναντι
οι σύντροφοι
ποιός ήξερε που και σε τι κατάσταση

Η φυγή δεν σημαίνει απαραίτητα πάντα
παραίτηση
η στάση δεν σημαίνει υποταγή

κάθε φορά που βλέπω ακαδημαικούς να μιλάνε
θαυμάζω το γεγονός πως κάποιοι μπορούν να μιλάνε
δημόσια και να "αγανακτούν"
χωρις να πέρνουν θέση
και κυρίως χωρίς να ντρέπονται
οι νταβατζίδες της γνώσης
η αρρώστια της σκέψης
ακαδημαικοί πολίτες

βέβαια "τα πανεπιστήμια παράγουν ειδικότητες
και όχι προσωπικότητες"(ζορζ πιλαλι)

βεβαια σε κάποιες σχολές αν δεν είσαι
δαπ ή πασπ μπορεί και να μην περάσεις ποτέ το τελευταίο σου γαμωμάθημα

βέβαια το κριτήριο δημιουργίας καινούργιων τμημάτων
δεν είναι φυσικά κοινωνικό
αλλά καθαρά ρουσφετό-οικονομικό

βέβαια η παιδεία σ'αυτή τη χώρα
είναι -όπως όλα μας-
κενοφανής

βέβαια όλους και όλες μας απασχολεί
αυτη η οικονομική κρίση πια

και προπαντώς για όλα
φταίει το κράτος...

ΕΣΕΙΣ???

Ανέκδοτα by the moon light

M

πλησίασε λίγο πιο κοντα
μοσοέκλεισε τα μάτια του κ μετα
εκανε μερικά βηματάκια πισω
χμ!
ενδιαφέρον
μισοέκλεισε πάλι λίγο τα μάτια
(ένας γκαλερίστας του είχε πει κάποτε
πως η κίνηση αυτή δείχνει ανθρωπο
με βαθια γνώση στην ζωγραφική
κάτι με τα χρώματα
την εστίαση
τέλος πάντως δε θυμάται ακριβώς
αλλά όπως και να χει της άρεσε
το παιχνίδι της αυθεντίας)

Νομίζω πως πρέπει να ασχοληθείς λίγο
πιο σοβαρά
με αυτό
το ίδιο κανάκεμα
αν ήταν τελικά
το είχε ακούσει πολλές φορές
σχεδόν με ότι καταπιάστηκε
σχεδόν
και σχεδόν την ίδια στιγμή το άφηνε

Η εμμονή της να εστιάζει στα αρνητικά της
κάθε κατάστασης ηταν το πραγματικό της ταλέντο

άρνηση
μιζέρια?
αρνηση!
ματαιότις?
Αρνηση

εδώ ο κόσμος χάνεται κ εσυ το παίζεις
γκόμενα
Είναι κάλο να έχεις ένα στόχο
και κάτι βαρύ
στο χέρι

45C υπο σκιά και λάστιχο..

Αυτοαναλώνομαι σε έναν εσωτερικό οριακό κύκλο
ο οποίος με αποτρέπει να πράξω
με κάνει να αισθάνομαι μισή
λίγη
Νομίζω ότι
ξέρω τι θέλω
να βγω από κει
ξέρω τι πρέπει για
να βγω από κει
ξέρω τι θέλω να κάνω
όταν βγω από εκεί
το πρόβλημα είναι πως τις στιγμές τις συνείδησης
που τα πράγματα αποκτούν μια διαυγέστερη υφή
και απογυμνώνονται οι εξαρτήσεις
όπου τα σκοινιά που σε κρατούν δέσμια γίνονται απτά
και άρα εύκολα στοχεύσιμα με το μικρό σου μαχαιράκι να τα κόψεις
μια χαρά μπορείς
τότε ξεπηδά ένα συναίσθημα υπερχείλισης της
καταπίεσης και όλων αυτών των μικρών υποχωρήσεων
που έχεις υποχρεωθεί να κάνεις όλα αυτά τα χρόνια
και ενώ τα ξέρεις
ένα προς ένα
ξεχειλίζει η οργή
που τελικά γίνεται αγανάκτηση
"θέλω βοήθεια"
ψιθυρίζει το κίτρινο σκουλήκι της δειλίας
που κουβαλάμε όλοι κρυμμένο σε έναν κόμπο
στο λαιμό
ένας συναισθηματικός γόρδιος δεσμός
μια αηδία σκέτη!
ΜΙΑ ΑΗΔΙΑ!
μετά βλέπεις γύρω ανθρώπους που τα καταφέρνουν
μάλλον
να κάνουν κάτι για τους εαυτούς τους
και για άλλους ανθρώπους με πραγματικά προβλήματα
όχι σαν τα δικά σου
προβλήματα πολυτελείας
και μετά σκέφτομαι πως με τόση σκληρή κριτική
εύκολα με ρίχνω πάλι στον οριακό μου κύκλο
εκεί που δεν υπάρχει διαφυγή μόνο θάνατος
θάνατος κάθε όμορφης στιγμής
που έχω δημιουργήσει
που έχω μοιραστεί
που έχω ερωτευτεί

μια αμηχανία διαχείρισης του παρόντος
μια αδιέξοδη εμπλοκή στο παρελθόν
μια βλαμμένη φαντασίωση για το μέλλον

Θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη
για όσα δείλιασα
για όσα δε σκέφτηκα
για την τεμπελιά μου βασικά

αλήθεια.

(θα μπορούσα να αντιπαραθέσω εκατομμύρια τόνους σκέψης
πόσο λατρεύω να διαβάζω όλα αυτά τα φοβερά μυαλά
καμύ καφκα σαρτρ
νιτσε σιμόνη βιαν
μπαροουζ σεργκει ρεμπο μπλά μπλά μπλά
καθώς και διάφορα θεατρικά
και άλλα πολιτικά
αλλά όπως λέει και ο αγγελάκας
αυτός ο τρύπας
"ήξερα κάποιον που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
ΕΓΩ ΞΕΡΩ ΠΟΛΛΕΣ
πολλές ιστορίες
μια από αυτές λέει πως ήτανε κάποιος
που δεν ήξερε καμία ιστορία
και όλο έλεγε
εγώ ξέρω πολλές πολλές ιστορίες
μια από αυτές...)

due to manual mal function


i take thee
chance

ca fais de longue temps que n a pas parler

je te manque toujour

ne tengo mentir

yo tengo bailar

around us
fire
around
the
fire

we

the

fire

Περί χριστιανικής ηθικής

Τρόμος σκέψης
μια ισόβια καταδίκη
γυναικα να γεννάς
τον αντρα να τιμάς
όλοι προσκυνήστε
την τεράστια ψωλή
μια ζωή υποταγμένοι
στο παραμύθι της σιωπής
ψυχή σκάσε σώπα μην μιλάς
μάθε μονάχα σαν πονάς να μη ρωτάς
γιατί
πως και τι


Αυνάνα
εχεις μάθει να φυτεύεις
ιδιοκτησίες
κάθε φορά που η διαστροφή σου
φτύνει το φλεγματικό σπέρμα της
στη γη
το αιμα
και τα δάκρυα
φιλτραρισμένα απο βιολογικό
η μυστική σου νύμφη
ένα τέρας τοξικό
με ανάσα που θυμίζει εμμετό
μπουρζουά
και
οχετό
ανάξιε
σου
πλέκω υμνο
ιαμβικό
ανάθεμα ότι και να συμαίνει
αυτό
καλύτερα να σε έβλεπα νεκρό
όμως είμαι υποχρεωμένη να σε ανεκτώ
εσένα και το σόι σου
που λέει και ένα γνωμικό
αλλά εμένα το όνειρο μου είναι επανατατικό
και μπορεί και να μην ζήσω αρκετά για να το δώ.-





(τα παραπάνω αποτελούν για άγνωστω αιτία αδημοσίευτες αναρτήσεις.
εχουν αναρτηθεί με τη σειρά που γράφτηκαν, ενός διαστήματος 4-5μηνών)
εντζόυ

Meredith Monk

“Ο λόγος είναι η σκιά της πράξης...”*

Μίλησα?
Σιώπησα?
Είπα αυτά που ήθελα?
Δεν ήμουν σαφής?
Παρασύρθηκα και είπα μονάχα αυτά που ήθελες να ακούσεις?
Αυτά που ήθελα εγώ να ακούσεις?
Είμαι ένας ψεύτης κοινός?
Δεν έδωσα ευκαιρίες?
Με ενδιαφέρουν μονάχα οι δικές μου ανάγκες?
δεν δείχνω την αγάπη μου?
Σε κρίνω?
Σε βάζω σε κουτιά?
Σε τετράγωνα?
Σε κύβους?
Σε ρόμβους?
Σε σπείρες?
.
.
.
Ένα κορίτσι η ζωή, άλλο ένα η επανάσταση και ο έρωτας ένα μπάσταρδο ερμαφρόδιτo

*Δημόκριτος

Απο το Latcho Drom...

Μυστήριος Ελκιστής

Όχι εσύ εγώ όχι εγώ εσύ
όχι εσύ εγώ όχι εγώ εσύ

Σε είδα και είχαμε ξαναειδωθεί

σε κάποιο δρόμο

σκοτεινό

ένα μπαρ

τσιγαραιθάλη

Θυμάμαι το πρόσωπο σου

σε μια τυχαία στροφή

ένα βλέμμα

κάποτε

πότε

ποτέ

Όχι εσύ εγώ όχι εγώ εσύ

όχι όχι ναι

αν

η θλίψη και η χαρά είναι πρίσματα

που χρησιμοποιούμε για να

αλλοιώνουμε την πραγματικότητα

η ίδια η πραγματικότητα

είναι απλά αδιάφορη για ότι μας συμβαίνει

ειδωθήκαμε

βλέπω

ακούω

μιλάω

νοιώθω

δεν είναι τρομερό

τρομερό είναι

να δένουμε τα μάτια μας

προσπαθώντας να διατηρήσεις το δέος

του πρώτου φωτός

θυμάμαι μια ιστορία βιβλική μου την είπε η

γιαγιά μου όταν ήμουνα μικρή

με κάποιον που άκουσε λέει το θεό

και μετά έδεσε τα μάτια και τα αφτιά του

αρνήθηκε να ξαναδεί

κάποια πράγματα καμιά φορά τα παίρνουμε στραβά

στραβά

Σε είδα

δεν σε είχα ξαναδεί

θα κοίταζα αλλού...

τα πουλιά του ουρανού

τη θάλασσα και πέρα από αυτή

το βλέμμα μου θα καρφωνότανε στην πλάτη

έχοντας κάνει τουλάχιστον 3 φορές το γύρο του κόσμου

αν

ένα ποτάμι αλκοόλ ξεβράσει

2 σώματα σ' ένα κρεβάτι

προϊόν σπάνιας παλίρροιας

φουσκώσαν οι ψυχές μας και βγήκαν από τα αφτιά

και γίνηκαν χρώματα και ήχοι

ταξιδεύοντας τόσο μακρυά

ξέχασαν πως αυτά ήταν κάποτε

εγώ και εσύ

όλα γύρω μου γυρίζουν γυρίζουν

σε υπερηχητικές ταχύτητες πλησιάζοντας αυτή του

φωτός και εγώ δεν έχω δραμαμίνες

εσύ?

που είναι

Όλα γύρω μου γυρίζουν

Όλα τόσο γρήγορα

κεφάλι

καρδιά

στομάχι

το κορμί πυρετός

Μοναξιά

αγάπη

συντροφικότητα

έρωτας

φωτιά καίει τα σωθικά μου

όλα γυρίζουν

ανασφάλειες

φόβοι

ελπίδες νεκροζώντανες

εσύ

και μετά σε θέλω

ξέρεις τώρα

και μετά σε θέλω ξανά

και μετά ξανά

θέλω εσένα

εγώ

θέλει

εσύ

θέλει

εγώ

σε θέλω τόσο που κύρτωσε η ράχη μου από την προσμονή

τα νύχια μου μακρύναν και γαμψώσαν

από την υπομονή

να βρεθούμε να ρθούμε κοντά

και να μπηχτούμε βαθιά

ο ένας μέσα στον άλλο

τόσο να μπερδέψουμε τα κορμιά μας

που μόνο με αλυσοπρίονο

θα μπορούσαν να μας χωρίσουν

όχι όχι

Όχι εγώ εσύ

Όχι εσύ εγώ

ΟΧΙ

ΟΧΙ

ΟΧΙ

κατερίνας γώγου

όλα τα άλλα είναι ΜΑΛΑΚΙΕΣ

Απορρώ αν αισθανεσαι τύψεις

με καθυστέρηση

-Ε, τελικά βγήκα για ποτάκι! ντάξει ωραία ήταν,
έχω γίνει κυρα φλώρα βέβαια αλλά τί να κάνω αγαπάω...
ε,ο ουρανός έχειν πολλά αστέρια...και?

-Πάντως, εγώ τότε παλιά δεν είχα ειρωνευτεί την επιστήμη ως τέτοια,
αλλά την αναζήτηση ιδιότητας, και καλά "είμαι επιστήμονας".
Πιστεύω ότι το ξέρεις βέβαια...

-ΑΧ..Επιστήμονες, ζωγράφοι, ποιητές, τσιρκολάγνοι και βλακέντιοι..
Σχήματα ειρωνείας της καθεστηκυίας πραγματιώτητας, ποταπές δικαιολογίες
ύπαρξης σε θολό παρόν και μέλλον

-Ναι αλλά η επιστήμη και η τέχνη και όλα αυτά είναι πολύ ωραία πράγματα
Οι άνθρωποι τα χαλάνε,μαλακίες.

-Γιάννης πίνει, γιάννης μεθάει. ΓουάΟΥ! και? για φαντάσου, ούτε καν πίσω από το δάκτυλο του δεν μπορεί πια να κρυφτεί κανείς. Λήθη παρελθόν σύρματα τεντωμένα..αχ..

-Και λιμάνια με κύματα.

-Ή και χωρίς! Νηνεμία πριν από την καταιγίδα, ένα παράξενα οικείο συναίσθημα φουσκοθαλασσιάς μες την ψυχή, το είναι ή απλά εγώ και συ.
Γενιά πειρατική, μασάμε μόνο τριντεντ που δεν χαλάνε και τα δόντια! χαίρομαι που η εποχή του μπαρόκ έχει πεθάνει

-Εγώ χαίρομαι που πεθαίνω κάθε ξημέρωμα σαν τη μάρθα βούρτση και για όλες τις λοιπές καλλιτεχνικές ευαισθησίες της.
.

Περί NoBordeR

Κυκλοφορεί το νέο φύλο Σεπτέμβρης 2009

Άτακτη Έκδοση της Ανοιχτής Συνέλευσης
φοιτητών, μαθητών, εργαζόμενων & ανέργων Μυτιλήνης

Freedom from boredom

Ας καλλιεργήσουμε πια αυτή την ικανότητα του χiούμορ...
η επαναστατική μετριοπάθεια του αυστηρά σοβαρά τα παίρνω όλα (τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω) μικροαστού παλιάτσου, το σύστημα έχει τα νύχια του βαθιά στο υποκείμενο, οι θεσμοί φαντάζουν αναπόφευκτοι το χρήμα δε λέει να εξαϋλωθεί(ή πόσο καλυτερότερα μάλλον να εμφανίζεται με τη δύναμη της σκέψης).
Ας υψωθούμε πάνω από τις καταστάσεις να βρούμε την κωμικοτραγική τους πλευρά, έπειτα να ξεχωρίσουμε την αλήθεια και το ψέμα πετώντας και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων παρέα με την αντικειμενική οπτική και την κοινή λογική και μετά μέσα από μια διεστραμμένη αντίληψη της πραγματικότητας η ίδια η πραγματικότητα, η επιβεβλημένη, επιτέλους καταρρέει χαρίζοντας εκατομμύρια πραγματικότητες

ξανά και ξανά ,

ξανά και ξανά,

αέναα ,

όσο χρειάζεται στον καθένα

στην καθεμία,

σε όλους,

σε κανέναν,

τίποτα

ΜΗΔΕΝ

Ο μύθος του κοινωνικού συμβολαίου δηλαδή η θεωρητική αποδοχή ενός ανύπαρκτου μέσου ανθρώπου σε αρχές κανόνες θεσμούς προκειμένου την κοινωνική συνοχή προκειμένου την κοινωνία έχει προ πολλού καταρρεύσει
Το μόνο που έχει απομένει πια είναι η καταναγκαστική εργασία και ένας εσωτερικός διάχυτος πόλεμος, καθότι ορατή η μέχρι πρότινος αόρατη ανυπαρξία κοινών τόπων και νοημάτων αναμεταξύ του ατόμου, ο άνθρωπος, ο κανένας, ο όλοι , ο εγώ
μέσα από αυτά τα συντρίμμια του ατομοσυλλογικού ναυαγίου που ως άλλοι δον κιχώτες καταστρέψαμε ως άλλοι ροβινσώνες ξαναχτίζουμε ως άλλοι σίσιφοι αποδεχόμαστε το παράλογο και συνεχίζουμε
“συμπαθάτε τον, έγινε τόσο άθεος που χρειάστηκε να κατασκευάσει έναν καινούργιο Θεό για να πιστεύει”
Δίχως αρχή, μέση και τέλος
η αποτυχία έρχεται κάθε φορά που θεωρούμε το μέσο, το εργαλείο, σαν αυτοσκοπό...
όλα παλαιώνουν κάποτε
“παρακάτω” κ “παραπάνω” δεν υπάρχει στον κόσμο
είναι δημιούργημα της σκέψης και σαν τέτοιο η καθημερινότητα δύσκολα αλλάζει μέσω λογικών αλμάτων...

ΧΑΧΑΧΑ


“...και η άνοιξη μου χάρισε το φρικαλέο γέλιο του ηλίθιου.”

Στο επόμενο τεύχος μη χάσετε: Τις ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ εργασία και άγρια χαρά

για τον κομμουνισμό
και την αναρχία.-

Πυρομανία

και να που για ακόμα μια φορά
κυκλοφορείς σαν μια σκιά
χαμένη απο το σώμα της
και κάτι μέσα
δίπλα σου
θυμίζει πως μονάχα
ίσως
το χρώμα των ματιών
να έχει σημασία

-Tra(n)-she-art-

Όρεξη να χεις..

Η βαρκούλα του ψαρά

ψαρεύει σε θολά νερά

Αλλά εμείς την κάνουμε για τ' ανοιχτα

Παλιάνθρωποι!


-Tra(n)-she-art-

φυσιολάτρης?!?